Nog steeds loop ik te piekeren over wat echte schoonheid nu precies is. Hoe vaker ik dat Dove-filmpje zie, hoe beter ik het ga vinden. Daarom hier nog een keer het filmpje. Kijk er goed naar en lees mee met met mijn tweede hierop geinspireerde gedicht; over het menselijk gezicht, het teruggaan naar je oorsprong, het leven dat anderen je willen laten leven en vooral over het recht om zelf te bepalen wie je in de spiegel wilt zien.
Gezicht
Omdat vandaag zo prachtig is
voelt iemand zich omgeven door droogte.
Ze wil haar oude woorden terug
van dagen dat de zinnen nog zomers
vol speelse gemakzucht bewoonden.
Abstracte denkpatronen behuizen
de banen van het hart. Ze hebben haar
wijzer gemaakt dan ooit. Haar wijs
gemaakt wat ze wilde; beginsels
van zinsbouw te grabbel gegooid.
In een map op een zolder ergens
in een orgie van resten verleden en
stof staat een map die ze pakt die
ze gapend versleept begint lezend
tussen muizenlijkjes te wenen vergeet
niet je wortels omarm ze vertrouw ze
onthoud wie je was wat je toen wilde
worden. Tegels verklappen de splinters
van woorden die anderen zeggen die
niet van jezelf waar het donker is
waar alles verlept op de klodders van
slijmend gegorgel. Een spiegel vindt
haar in de gang, kijken is bittere
noodzaak, ze houdt haar lippen hoog
en achter alle tongen waait verbazing.
Ze zou zich zoveel beter snappen
als niemand haar zo moeilijk maakte.
1 reacties:
Elk moment kan een snapshot zijn...
Een reactie plaatsen