Verloren gewaande woorden

Sinds vorige zomer ben ik actief als redactielid van ACLO sportsmagazine, de sportkrant van ACLO studentensport. Wij van de redactie schrijven zelf de meeste stukken, maar we sturen ook anderen, bijvoorbeeld sporters, columnisten en trainers aan bij het schrijven van hun bijdragen. Okee, we hebben pas één krant uitgebracht, maar dat is het gevolg van allerlei perikelen met drukkers en advertenities, doelgroepen en oplages. Nou ja, ingewikkelde toestanden dus. Uiteindelijk is er één editie inhoudelijk verloren gegaan. Die zal niet meer verschijnen, maar toch wil ik u de column, geschreven door ene Gertje de Smet niet onthouden. Ik vind dat een geestig mannetje en zijn stuk is zeker op waarheid gebaseerd. Ik heb zelf soortgelijke situatie meegemaakt. Lees mee!


UITGEPIERD
door Gert de Smet

Eetvermaak
In de vorige, glorieus ontvangen, eerste editie van ACLO sportsmagazine had ik het ook al over het sportcafé en de sociale functie daarvan. Daar gaan we deze keer nog even op door. Als je sport, dan ben je zo intensief met je zweterige activiteiten bezig dat je daardoor geen tijd hebt om goed op andere dingen, zoals conversaties, te letten. Na afloop, onder het genot van hapjes en drankjes in het sportcafé hoor je nog wel eens wat. Op woensdagavond bijvoorbeeld, dan zit ik iedere week met een groepje mensen van ijsjes, maaltijden en drankjes te genieten. In plaats van zelf het woord te voeren, wat ik trouwens ook best graag doe, luister ik steeds vaker naar de dialogen van mijn medesporters en de overige aanwezigen. De gemiddelde student heeft bijvoorbeeld altijd wel weer iets luidruchtigs te mekkeren over de kwaliteit van het eten. Dat de groente te zacht is, de balletjes vlees te vet of de pasta te weinig opgeleukt. Zelf zit ik meestal te blèren over het diepgevroren karakter van mijn favoriete ijsjes. Koud oké, maar die ijskristallen wijzen op een te lage diepvriestemperatuur of een ijsje dat iets te lang in die vriezer heeft gezeten. Dat vind ik overigens niet eens zo gek in deze tijd van het jaar. Bij het afrekenen kijkt men mij ook altijd aan met een blik van ‘ijsjes? hoezo man, het is februari!’ maar dat houdt me echt niet tegen vrienden. Toch moet ik de inkopers van het voedsel hier ook even een groot compliment maken. In mijn eerste column klaagde ik namelijk over het verdwijnen van de Solero Blackberry-Banana uit het ACLO assortiment. Nog geen drie weken later trof ik ze tot mijn grote verrassing weer in het vriesvak aan. Hulde daarvoor! De invloed van Gertje de Smet blijkt opeens groter dan verwacht.
Terug naar het geklaag nu: onlangs ving ik in het sportcafé een mooie analyse van de menukaart op. Iemand piepte dat de spelling van ‘boeuf bourguignon’ niet klopte waarop een ander in de lach schoot en vroeg wat dat dan voor exotisch gerecht was. Ook de spelling van de overige spijzen, vooral die van de sperziebonen (met een c) zette de lachspieren aan het werk. Dat bracht het gesprek op de site van de ACLO waar het menu na te lezen (of vooruit te lezen) is. Volgens sommigen zag die site er wel heel mooi uit maar laat het functioneren ervan wat te wensen over. Weer werd er smakelijk gelachen over doorverwijspagina’s die je terugstuurden naar het begin, of vreemde online zinsconstructies. Ik had de grootste lol om mijn loslippige sportgenootjes. Ik zei nog dat ik wel iets zinnigs kon doen met deze informatie voor ACLO sportsmagazine. Daarop volgde de pijnlijke confrontatie met het feit dat niemand wist was ACLO sportsmag dan eigenlijk is. Gelukkig kon ik pareren met het volgende: “Jongens, jullie hebben zojuist mijn column voor dat nieuwsblad geschreven. Binnenkort vind je hem wel ergens op deze tafeltjes.”