GaGa.com

De titel van dit stukje is misschien ietwat misleidend. Wie naar GaGa.com wil gaan surfen, moet dat vooral doen. Het schijnt een site te zijn 'for the child in all of us' maar feitelijk interesseert me dat geen zier. Ik werd er bepaald niet vrolijk van. Waar ik wel vrolijk van word is het liedje dat ik de hele dag al niet uit mijn kop kan krijgen. Gisteravond zag ik haar voor het eerst voorbij komen op VH1; Lady Gaga, een nieuwe ster aan het Amerikaanse firmament. Ze schijnt liedjes voor Britney en The Pussyycat Dolls te hebben gemaakt, normaal niet echt de muziek waar ik warm voor loop. Vreemd genoeg vind ik dit wel helemaal geweldig. Welnu, dat gezegd hebbende, en me hiermee de woede van vriend Taufik op de hals gehaald hebbende, vervolg ik met het puntcom-deel van de titel.

Vandaag kreeg ik het lumineuze idee mijn officiele website eens wat te pimpen. Niet te veel woorden zal ik er aan wijden. Gewoon even doorklikken. Ga binnenkort nog eens op het poezie-gedeelte kijken, ik zal proberen er snel wat van mijn nieuwe werk op te zetten.

Kroepoektoestandgedoe

Het grote nadeel van een weblog is dat je altijd meteen moet posten wat er speelt in je hoofd. Anders vergeet je eerst de helft en kun je daarna de verhalen maar half zo leuk vertellen omdat het allemaal al weer lang geleden lijkt. Kortom, niet mijn favoriete bezigheid. Toch moet het maar even, anders missen jullie belangrijke dingen uit mijn boeiende leven van de afgelopen week.

Vrijdagavond: stipt half zes (feitelijk dus vrijdagmiddag...) stonden we gereed bij de Appie H in de Brugstraat. Klaar om inkopen te doen voor de Tjak maaltijd. Aanwezig: Danny, Ewout, Janita (met kladblokje) en dit heerschap. Chef Danny zou 'Bami à la Taufique' maken en sloeg daarvoor de ingredienten in. Wij ondertussen liepen licht ginnegappend door de winkel. Eenmaal 'thuis bij' begon een boeiend schouwspel. Vragen vragen en nog eens vragen, proberen je belevenissen samen samen te vatten in duidelijke voorbeelden, waarbij ik zelf toch weer als excentriekste van het stel naar voren kwam. Soms ben ik er heel goed in mezelf vast te lullen zonder aan te zien komen dat dat gaat gebeuren. D en E hadden weer de grootste lol. Over vegetarierschap had ik niet moeten beginnen, dat leidde tot een janboel waarbij zelfs de zojuist binnnegekomen fotograaf tegen mij begon te argumenteren. Die strijdbijl werd gelukkig snel begraven. De fotoman schoof ook gezellig aan voor de bami. Hij had ook wel zin in een lekker happie, en geef hem eens ongelijk. De pindasaus was weer voortreffelijk en na een toetje van lychees en ijs mochten we gaan staan voor de feauteaux. Danny zou de inhoud van een zak kroepoek met behulp van een pan de lucht in smijten waarop Ewout en ik zouden proberen zoveel mogelijk van die rotte-garnalen-godenspijs te vangen. Dat het een keer of zes moest, daar hadden we niet op gerekend. Een vrolijke ravage was het gevolg. Wat een schitterende scène. Eerder smeet ik al glasplaten stuk op Danny's vloer, liet ik er een bankstel bijna door zijn pasgelegde laminaat glijden en strooide ik al kilo's tofu onder zijn bank, maar dit sloeg toch alles. "Wat een toestand" zou ik normaal gesproken zeggen. We zijn ontzettend benieuwd hoe die UK er donderdag uit zal zien. Van de vloer kan inmiddels naar verluidt weer gegeten worden. Ik heb eerst de kroepoekresten er flink ingestampt om ze er daarna eigenhandig weer af te boenen, zo zijn we dan ook wel weer.

Druk druk druk

De laatste paar dagen heb ik geen tijd gehad om ook maar een fatsoenlijk stukkie proza in elkaar te draaien. Vrijdag: collegedag, een etentje voor Tjak! en naar het concert van A Balladeer in Simplon. Zaterdag: competitie-activiteit van Veracket en vandaag nog even een tennissessie met Iris om het af te maken. Ik kan werkelijk geen pap meer zeggen, maar morgen wacht er alweer een zware basketbalkluif.

Uitgebreid verslag van dit alles volgt nog. Als ik weer kracht heb.

Journalistje spelen

Mijn dag begon bijzonder euforisch, met het bericht dat ik het tentamen inleiding in de journalistiek gehaald heb. Heel mooi! En vooral een stap in de goede richting. Ik wil namelijk de journalistiek in. Maar daarmee hield de blijde journalistieke boodschap dan ook op voor vandaag. Wat zijn er tegenwoordig een hoop wannabe's in het 'journalistieke' bedrijf. Luister maar.

De twee grote gratis kranten voor studenten in Groningen zijn gemakkelijk van elkaar te onderscheiden. Big Brother UK heeft journalistieke kwaliteit hoog in het vaandel. Zij bieden vermaak en informatie in een objectief jasje. natuurlijk worden er wel eens fouten gemaakt en natuurlijk heeft de UK niet altijd gelijk, maar de bedoelingen lijken altijd goed. Precies zoals men op de opleiding journalistiek aan de RUG propageert. "Little bro" de Studentenkrant hanteert heel andere maatstaven. Gossip en goedkoop scoren lijken belangrijker dan nieuwsvoorziening. Ik moet eerlijk zeggen dat ik (desondanks) de Studentenkrant altijd met veel plezier lees en dat ik hun uitgangspunten ook soms wel waardeer. Een aantal bekenden van mij schijnt de krant nooit te lezen en ik beveel hem dan altijd van harte aan. Net als ACLO sportsmagazine overigens, maar dat om heel andere redenen.

Vandaag ben ik even heel erg boos op de studentenkrant. Wat een slecht ingelichte journalistjes hebben ze daar zeg! In het februarinummer staat een reportage over de opening van het stiltecentrum van de Hanzehogeschool, waarbij ik op 13 januari als dichter mocht optreden. Zelden zo'n tenenkrommend stuk gelezen. Het begint al met een aanmatigende tekst over de rol van spiritualiteit in de moderne samenleving. "De spiritualiteithype heeft het nuchtere Groningen bereikt", en dat soort onzin. Journalistje Mariet van Hasselt refereert nog even volstrekt misplaatst (het zou hier namelijk over serieuze religieuze beleving moeten gaan Mariet!) aan het commerciele gewin van spiritualiteit. Niet alleen is deze inleiding zinloos lang, er wordt ook nog eens niets mee toegevoegd aan de essentie van het nieuwsbericht. Wanneer Marietje dan na ellenlang geleuter to the point komt, begrijpt de lezer eindelijk waar ze nou precies verslag van heeft gedaan.

Ook de volgorde van handelen van burgemeester Wallage lijkt haar volledig ontgaan. In het artikel opende hij eerst het stiltecentrum waarna een 'diepzinnige' speech volgde waarop we nog een keer naar boven gingen om het centrum te openen. In mijn bescheiden beleving geschiedde dat precies andersom, en gingen we maar één keer naar boven. En nu komt het allerfraaiste, ik citeer:
"Na de speech van Wallage worden de aanwezigen, in stilte, naar de stilteruimte geleid. Hier staan we schouder tegen schouder-de ruimte is bedoeld voor een handjevol studenten- te luisteren naar twee (spirituele) gedichten die verzonnen zijn en voorgelezen worden door twee CAST-studenten."

Puntje 1: We werden niet in stilte naar boven geleid. De redactrice probeert hier leuker te zijn dan noodzakelijk.
Puntje 2: Vond je het schokkend om schouder aan schouder te staan Mariet? Ik vond het schokkender dat een puberaal meiske zich niet kon beheersen toen ze het woord 'penis' hoorde, waar jij dan weer met geen woord over rept.
Puntje 3: De gedichten waren niet 'spiritueel' maar gerelateerd aan het thema 'mijn innerlijke ik', waar beneden in de CAST-ruimte een tentoonstelling aan gewijd was, die jij ook met geen letter beschrijft.
Puntje 4: Het woord 'verzonnen' is in dit verband totaal misplaatst, je wekt de indruk dat het om vage hersenspinsels gaat in plaats van weloverwogen zinsstructuren en boodschappen voor de toehoorder.
Puntje 5: 'Voorgelezen' zal wel 'voorgedragen' moeten zijn. (Dat we geen indruk op je hebben gemaakt was intussen overigens al pijnlijk duidelijk.)
Puntje 6: De 'twee', onze namen waren Emiel Matulewicz en Sacha Landkroon, (en we hadden in geval je ons had willen aanschieten absoluut niet gebeten) en wij zijn beiden GEEN, ik stipuleer, GEEN Cast-studenten, maar RUG studenten! Ik kende die hele CAST niet eens!
Puntje 7, het pijnlijkste punt: Emiel en ik waren daar niet in onze studenten-hoedanigheid maar in onze rol als semi-professionele DICHTERS met een behoorlijk gevestigde naam in de Groninger dichtersscene. Het stuit mij gigantisch tegen de borst om hier te worden weggezet als één of ander amateurtje dat toevallig mee had gedaan aan een een of ander wedstrijdje en nu voor de burgerpappie een gedichtje mocht voorlezen. Lieve Mariet, wij werden via Flanor 'ingehuurd' om deze middag geheel belangeloos (een flesje wijn kon er nog niet af) op te luisteren met onze speciaal voor de tentoonstelling geschreven gedichten. Hier is het laatste woord nog niet over gezegd. Een ingezonden briefje van mijn kant komt er binnenkort wel aan.

Gelukkig kregen we van Wallage wel complimenten. Die man weet goddank wel hoe het hoort. Ik zal hem nog gaan missen in "deze tijden waarin het luidruchtig van mening verschillen de drijvende kracht van de maatschappij is".

Bassiebal

Carmelo Anthony? Derek Fisher? Kobe Bryant? LeBron James? Alan Iverson? Pau Gasol? Zegt u dat wat? Vast wel toch...Toppers uit de NBA, de Amerikaanse basketballeague. Kerels waar ik altijd met rode konen van jaloezie naar zit te kijken. Meer spieren, meer tattoo's, meer mooie dames om zich heen en vooral heeeeel veel meer talent. 's Avonds kijk ik vaak naar de jongens uit het College-basketbal. Ook fantastische binken en wat een publiek trekken die gozers ook. Zo'n wedstrijdje van Syracuse Orange, daar zitten er toch gauw 30.000 op de tribunes. Okee, Martiniplaza is ook groot maar dat is toch andere koek. Anyway, to the point nou, we willen zo graag zijn zoals die kerels. Vooral omdat ook ondergetekende aankomende maandag een redelijk belangrijk potje basketbal moet spelen. Het hoe en wat van die pot hoort u na die tijd wel. Nu moest er gewoon hard getraind worden, en dat levert altijd mooie plaatjes op. Samen met redactiecollega's Danny 'Mr. Technique' Taufik en Lenneke 'I Smell Blood' Jongbloed schoot ondergetekende (ook wel bekend als 'de Blikopener' of 'the Jockey') een uurtje vanuit alle standjes, en niet eens onverdienstelijk, hoewel technisch tamelijk lachwekkend. De zogenaamde Sacha Shuffle is inmiddels een beruchte move binnen de redactie. Springen; armpjes alsof ze de teugels van een onzichtbaar paard vasthouden, beentjes in een licht debiele sprong tegen elkaar en vooral te hoog van de grond. Conclusie: tamelijk gay maar wel uniek en soms vrij effectief. Allicht om de tegenstander een enorme lachstuip te bezorgen.

Een echt angry-young-man-gedicht

Zal ik nog eens vertellen over de term angry-young-man-gedicht, een tijdje geleden verzonnen door Ellen Deckwitz? Nee? Nou ik ik doe het lekker toch! Zij zocht achter mijn gedichten/gedachten allerlei verborgen politieke agenda's, sociale betrokkenheid en maatschappijlke bevlogenheid. Zelf vond ik dat niet zo sterk terug in mijn werk. Misschien zelfs helemaal niet. Vandaag kreeg ik opeens de (heilige?) geest. Ik schreef in één keer deze immense lap tekst en hieruit mag zeker een bepaalde boodschap worden gefilterd. Welke, dat ga ik natuurlijk niet zeggen, anders had ik het gedicht niet hoeven schrijven. De titel is "Regenboogvlies" en de alternatieve titel luidt "wie denkt die Paulus wel niet dat hij is". Ik schreef het naar aanleiding van een Bijbelcitaat dat ik voorbij hoorde komen in een muzieknummer. Het gaat om het volgende:

Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch
machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch
diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen
scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft
in Christus Jezus, onze Heer.

(Bijbel, Romeinen 8: 38-39)



Regenboogvlies – of
wie denkt die Paulus wel niet dat hij is

Je loopt een kamer door en feilloos
wijs je dingen aan: de tijd, de vlammetjes van
overmorgenochtend
en bij de foto’s waarop ik, sta je stil. In deze beelden
waar anderen, met asgrauwe gelaten, de vreemdste
perspectieven zien, verlaten we ons; we zijn een
lijnenspel en blijven ouder dan de meeste mensen.

Daarna kijk je door het venster hoe fel de nacht
bewegen kan. Je luistert hoe de sneeuw je verhalen
vertelt en waar de micro-organismen plasjes op
je oogbol achterlaten, vertrek je; lijntjes tot popje.
Een popje zonder echte beentjes, dat geruisloos
onder je schedeldak kruipt.
In de vlokken probeer je gezichtjes te zien, van
velen die waren en meer nog die zullen, maar
te snel en te blank om hun aard te onthullen.

Zwarte vlokken mogen niet van de hemel, ze zouden
zomaar verkeerde gedachten in de wereld kunnen
verspreiden. Een hele stapel van die witte daarentegen
ja dat smeert de straten gauw vol overgave. “Smelt”,
gebied je met je vingers op de koude glazen massa
en verdomd het werkt, de straten worden wakker
ze slurpen vlokjes op en zweten ze als water naar
de putten.

Witte vlokken zijn gevaarlijk, besluit je, en de putten
zijn heilig. Zouden putten weten wat heiligheid is?
Zou de hemel hun genocide op de witte massa vergeven?
Je adem verleent vensterglas absolutie, en even wordt
vroeger vandaag. Je ziet zo’n kerel uit het jaar 0 die,
als er vensters hadden bestaan, ook door zo’n gat
naar buiten staarde. Hij zag daar licht en dacht
dat alles toen wel even werd zoals in zijn gedachten.

Je loopt een kamer door en feilloos
wijs je dingen aan: megalomane verzinsels, hysterie
de Zondagfundamentalistjes
en tussen de verzonnen iconen waarop niet langer
ik, doe je een vreugdedansje. In deze beelden
waar anderen, asgrauwe geesten, de vreemdste
perspectieven zagen, verlaten we hen; wij zijn een
samenspel en worden liever dan de meeste mensen.

Lovestoned

Terwijl toet Groningen (wie zijn dat toch?) bij de presentatie van de nieuwe bundel van Bart FM Droog zat, deed ik leukere dingen. Wat dan, wat dan? Vertel...

Welnu, eerst ging ik tennissen met mijn redactiegenootje Iris en daarna hield ik mij bezig met volstrekt niet-perswoonlijke Valentijnsdingen. Hier volgt het hele verhaal, in gecensureerde variant, dat wel:

12 uur ACLO. Bij mij is dat normaal gesproken tijd voor een plakkie brood, maar gezien het feit dat één of andere sportieve idioot heeft bedacht dat tennissen om 11 uur 10 Euri kost en om 12 uur helemaal niets, moest ik er toch maar aan geloven. Ontdekte ik tot mijn grote schrik ook nog dat er nog een onverklaarbare boete open stond. Ik zou niet zijn komen opdagen op een dag dat ik wel gereserveerd had. Vanzelfsprekend heb ik geen cent betaald, ik wil eerst wel eens weten wat daar achter zit. Lekker ontspannen de baan op dan maar. Eenmaal binnen werd ik meteen herkend door voormalig doekoeman Mooie Mario die zich afvroeg waarom ik ineens een shirt mét mouwtjes droeg. Oh ja, realiseerde hij zich, Rafael Nadal heeft dat ook hè tegenwoordig. Ik wilde antwoorden dat ik vroeger net zulke spieren als Nadal had gehad maar die had laten weghalen omdat ik anders zo op Nadal zou lijken. Uiteindelijk besloot ik dat die grap te ingewikkeld was om door de blaashal te echoen.

Onze Iris maakte het me op de baan flink lastig en gezien het feit dat mijn service me faliekant in de steek liet, werd het partijtje een vrij zware bevalling. Goddank wist ik er er op 6-5 achterstand toch nog een tiebreak uit te slepen, waardoor ik me volgende week gewoon nog op de redactievergadering kan vertonen. Vreemd genoeg won ik die tiebreak ook nog met 7-5, maar of dat nou zo terecht was?

Daarna moest ik advies geven over de inhoud van een Valentijnskaart en de wijze waarop die bezorgd diende te worden. De uitgever van de betreffende kaart wil vanzelfsprekend onherkenbaar blijven, vandaar dat ik hier helaas niet het hele verhaal kan doen. Het kwam erop neer dat we met veel moeite een veel te grote kaart door een veel te smalle brievenbus hebben geperst. Geheimzinnig gedoe allemaal waarbij ik als een soort Mohammaed of Abdoel met een terroristenmutsje op geheimzinnig liep te doen. De inhoud van die kaart kwam op volstrekt melige wijze tot stand, hoewel vanzelfsprekend bloedserieus bedoeld. Op zeker moment kreeg ik na de zoveelste taalgrap de vraag of ik misschien stoned was. Nou voor zover ik weet was ik dat niet. Ik mag toch aannemen dat in de Johma-salade die ik tot mij nam niets geinopwekkends zat. Misschien was ik gewoon wat lovestoned van al dit romantische gedoe?

A visitor from Canada

Hello dear reader of Waterlanders,

This might come as a little surprise. Since today I'm a new member of the Waterlanders-team and that makes me quite proud. I think I owe you people a little explanation. My name is Dido Manas and I'm temporarily living in Groningen as an exchange student from Canada. I'm born in 1982 so I'm currently 27 years of age. Back home in Toronto, Ontario, I study Earth Sciences. I decided to come to Groningen because of the nice opportunities they offered here and because of the interesting research programme I could participate in. I'm currently following a course on "arctic science and the exploitation of the polar region" and that's where I met Sacha, the owner of this blog. We had a little talk about the rapid ways of communication of the modern age and he told me a few stories about this site. I quasi-seriously offered to write a bit about my experience here in Holland and especially about the interesting Arctic region, my favorite topic of science. Surprisingly enough he immediately encouraged me to join his team, consisting of Moos Geling and the little professor himself. So here I am, Dido Manas. This is me.

Hogere wiskunde (voor pientere lieden)

Vraag: Een moeder is 21 jaar ouder dan haar dochter. Over 6 jaar is deze moeder 5 keer zo oud als haar dochter.

De vraag is: Waar is de vader?

Intermezzo: De meeste mensen reageren verbaasd op de vraag en corrigeren hem in de variatie "wie is de vader". Op deze variatie moet ik jullie het antwoord schuldig blijven. Enkel en alleen de moeder weet dat voor 100% zeker en zelfs met complexe wiskunde is dat niet te achterhalen. Andere mensen worden van hun stuk gebracht door de "plotselinge" inbreng van de vader waardoor ze de wiskunde vergeten. Toch is dit puur met eenvoudige wiskunde te beantwoorden....

Maar nu het antwoord:

Stel de leeftijd van de moeder op X
Stel de leeftijd van de dochter op Y
"Een moeder is 21 jaar ouder dan haar dochter" geeft dan: X=Y+21 en
"Over 6 jaar is deze moeder 5 keer zo oud als haar dochter" geeft: X+6=
5(Y+6)

We hebben nu twee vergelijkingen met twee onbekenden (X en Y). Dat moet dus op te lossen zijn; heel eenvoudig zelfs!

Substitueer in de tweede vergelijking de waarde van X (=Y+21). Je krijgt dan: Y+21+6=5(Y+6)

Nu is het een kwestie van uitwerken van deze laatste ontstane vergelijking:
Y+27=5Y+30
Y-5Y=30-27
-4Y=3
4Y=-3
Y=-3/4

En daar is het antwoord: de dochter is op dit ogenblik -3/4 jaar oud, wat gelijk staat aan -9 maanden, toevallig de draagtijd van een mens. Hieruit kan gesuggereerd worden dat de vader op dit ogenblik bevon op de moeder ligt....



(Het plaatje komt van deviantart.com en is gemaakt door ene Asaciel, het heeft met deze post feitelijk niets te maken maar ik vond het zo schattig.)

Moos Geling: de Kut-Dialogen III

Een Zondagavond in Juli. Zomervakantie in Nederland. Een jongeman rijdt in zijn Fiat Puntootje naar de McDrive om een bestelling te doen. Achter het eerste raam staat een meisje (pak hem beet een jaar of 16) bezig aan haar eerste werkdag.







Lieske-Nynke: Goede….middag nee avond, goedenavond, mag ik uw bestelling opnoteren alstublieft.
Freddy: Moi! Mag ik een fruitbag…..
Lieske-Nynke: Was dat uw hele bestelling?
Freddy: Nee, ik begin net.
Lieske-Nynke: Wat zegt u?
Freddy: Dat ik net begin.
Lieske-Nynke: Ik ook, dit is mijn eerste werkdag, sorry...wat zei u nou net?
Freddy: Ja niks dus, want jij praatte er door heen.
Lieske-Nynke: Mijn excuses.
Freddy: Geeft niet moppie, we gaan verder: mag ik een fruitbag…

Op het scherm verschijnt: 2 fruitbags.
Freddy schudt zijn hoofd.

Freddy: Nee, 1 fruitbag zei ik.
Lieske-Nynke: Maar net zei u ook al een fruitbag, een en een is twee weet u.
Freddy: Streep er maar weer eentje weg.
Lieske-Nynke: Okee, was dat uw hele bestelling?
Freddy: Nee schat, ik begin net.
Lieske-Nynke: Ja begint u maar.
Freddy: Okee, mag ik dan 2 Big Mac’s.
Lieske-Nynke: En die Fruitbag dan?
Freddy: Ja die ook.
Lieske-Nynke: Duzzzz….lekker hè die Big Mac’s. Ik hou d’r ook zo van.
Freddy: Jaja, mag ik dan 6 kipnuggets, vier bitterballen en een Chicken Wrap.
Lieske-Nynke: Kunt u dat nog eens herhalen u kwam niet echt lekker door.
Freddy: 6 KIPNUGGETS, 4 BITTERBALLEN EN EEN CHICKEN WRAP!
Lieske-Nynke: Nounou u hoeft niet zo te schreeuwen, ik ben blond, niet doof.
Freddy: Sorry meid, heb je het nu?
Lieske-Nynke: Yes sir!

Op het scherm verschijnt helemaal niets, behalve de twee fruitbags.
Freddy zucht en begint opnieuw.

Freddy: Dus 1 Fruitbag, 6 kipnuggets, 4 bitterballen en een chicken wrap.
Lieske-Nynke: Was dat uw hele bestelling?
Freddy: Nee, een mens moet ook een toetje hebben. Mag ik twee ijsjes met caramel zonder nootjes en één ijsje zonder karamel met nootjes?
Lieske-Nynke: Wat zegt u meneer, twee nootjes zonder ijs, nee sorry, ik bedoel twee ijsjes zonder nootjes en twee mootjes karamel?
Freddy: Nee schat ik zei….weet je wat, ik rij alvast wel door naar het eerste raam dan ga ik het je daar even duidelijk maken.
Lieske-Nynke: Ik moet even met mijn bedrijfsleider overleggen of dat wel mag.

Freddy geeft gas en verschijnt drie tellen later bij het loket. Lieske-Nynke kijkt wat voor vlees ze in de kuip heeft. Ze besluit dat die klant wel een lekker koppie heeft. Ze vindt dat ze vooral cool over moet komen.

Lieske-Nynke: Eigenlijk mag u nog niet gaan rijden zolang ik nog niks gezegd heb m’neerr.
Freddy: Zal best, maar ik blijf natuurlijk niet bij die praatpaal staan tot ik baardgroei krijg.
Lieske-Nynke: Hebt u nog geen baardgroei dan meneer?
Freddy: Ja natuurlijk wel, maar ik bedoelde dat dan ook metaforisch.
Lieske-Nynke: Jaja, metaforisch, nou ja we moeten wel blijven opschieten natuurlijk. Wat wilde u nou met die tosti’s?
Freddy: IJsjes!
Lieske-Nynke: IJsjes natuurlijk, wat zei ik dan? Tosti’s? Nee dat kan toch niet, hoewel ja, tot vorige week werkte ik bij een tostiboer. Heerlijk was dat. Kon je je in de pauze helemaal ongans vreten in je eigen tosti-assortiment. Hebt u wel eens een tosti met Toscaans beleg geprobeerd meneer?
Freddy: Niet dat ik weet.
Lieske-Nynke: En wat ook zo heerlijk is, mijn broertje werkt bij een vlafabriek. Die mag zich heel de dag volvreten met vla en dat soort dingen. Laatst kreeg ik daar een rondleiding en toen had ik zoveel vla op dat ik een week niet kon werken bij de tostiboer. Die werd daarop zo boos dat hij me eruit schopte. Zo ben ik hier terechtgekomen.
Freddy: Ben je een beetje zenuwachtig meid?
Lieske-Nynke: Hoezo?
Freddy: Je loopt af als een wekker.
Lieske-Nynke: Die snap ik niet….
Freddy: Dat je zoveel praat.
Lieske-Nynke: Mijn welgemanierde excuses. U wilde tosti’s met karamel, nee nootjes met dinges. Oh God ik trek dit echt niet.

Lieske-Nynke begint onbedaarlijk te huilen. Achter de auto van Freddy wordt de file steeds langer. De eerste klanten beginnen zich te roeren. Freddy maalt daar niet om, bedenkt zich geen moment, slaat zijn autodeur open en klautert via het raam naar binnen om Lieske-Nynke te troosten. Via de intercom roept hij: “graag vervanging voor raam 1”. In de McDonalds kantine komen Egbert-Frederik en André-Willem meteen in actie. Ze sprinten naar Raam 1 om het daar over te nemen. Lieske-Nynke wordt ondertussen door Freddy ondersteund. Niemand vraagt hem wie hij is, wat hij komt doen of waar hij naartoe gaat. Hij tilt het arme meisje in zijn auto en geeft verkwistend gas.

André-Willem (tegen de volgende klant): Goede….middag nee avond, goedenavond, mag ik uw bestelling opnoteren alstublieft.

Lieske-Nynke: M’neerr m’neerr, wat doet u nu?
Freddy: Mijn naam is Freddy en ik ga jou eens op een lekker ijsje trakteren, ver weg van dit massaconsumptiehok.
Lieske-Nynke: Dat lijkt me heerlijk m’neerr.
Freddy: En misschien neem ik je daarna wel……
Lieske-Nynke (praat door Freddy heen): Foei m’neerr dat mag u niet doen, dat zou smerig zijn.
Freddy: Je laat me niet uitpraten popje, ik wou zeggen dat ik je misschien wel aanneem in mijn bedrijf.
Lieske-Nynke (panikeert): Oh jeetje we moeten terug, uw Fruitbag wordt koud.
Freddy: Laat ze die Fruitbag maar in hun reet steken.
Lieske-Nynke (giechelt secodenlang en visualiseert André-Willen en Egbert-Frederik met een Fruitbag in hun achterwerk): Wat voor bedrijf heeft u dan m’neerr?
Freddy: Ik heb een hulporganisatie, voor overbeharing in Slovenië, en volgens mij ben jij de enige die de mensen zo tureluurs kan lullen dat ze meteen een smak geld geven.
Lieske-Nynke: Wat bedoelt u precies?
Freddy: Dit! Precies dit!

Sharks bite!

National Hockey League op een doodgewone woensdag. Gistermiddag was er weer ijshockey op tv. En niet zomaar ijshockey. Nee, de twee conference leaders San Jose Sharks en Boston Bruins troffen elkaar, in Boston. De eerste periode was prachtig. Mooi hockey en twee teams die elkaar maar weinig toegaven. Jammer dat mijn Sharks 2-1 achter kwamen. De tweede periode was er een van geen duimbreed toegeven waardoor die eindigde in een bloedeloze 0-0. Kortom: er stond nog steeds 2-1 op de teller. Ik moest weg na de tweede periode, maar ik was bij terugkomst wel benieuwd hoe het was afgelopen. Kijk ik op de site van de NHL, zie ik dat San Jose met 5-2 heeft gewonnen. 4-0 in de derde periode. Hoe ze hem dat gelapt hebben weet ik echt niet, maar prachtig is het wel.
(En dan vandaag 2-1 verliezen van de Pittsburgh Penguins, daar snap ik dan weer helemaal niets van.)

Op de foto een briljante redding van keeper Evgeni Nabokov op de inzet van Savard.

Aelfa

Tot mijn grote vreugde ontdekte ik vandaag wederom dat er mensen zijn die "waterlanders" ook echt lezen. Ik ben daar blij om. Anders had ik dit net zo goed weblog-verwijzende-naar-de-dialogen-van-een-autist-met-zichzelf kunnen noemen, en dat was natuurlijk niet zo mooi geweest.

Helaas komt het er de laatste tijd niet zo erg van om vermakelijke stukjes over mijn boeiende leven te schrijven. Verder laat ook Moos Geling (de pauper!) het ernstig afweten wat betreft zijn derde kut-dialoog. Ik zal hem nog eens achter de broek zitten. Wel kan ik u melden dat binnenkort het team van dit blogje wellicht versterkt gaat worden door een studente die interessante dingen te melden heeft over het gebied rond de Noordpool. Daarover binnenkort meer. (Even onderhandelen over de kosten en de baten...)

Wat ik op dit tijdstip nog even met het wereldwijdere wil delen is het volgende, namelijk een plaatje, gemaakt door mijn goede vriendin Laura Sibinescu.


Hoe ze het doet, weet ik niet precies, maar dit is toch prachtige digitale kunst. Ik vind het zo'n zielig, zo'n sprekend zo'n prachtig meisje!
Ga voor meer manga en prachtige kunstwerkjes eens kijken op aelfa.deviantart.com

Tjak!

Tegen twaalven jengelde "Electrical Storm" van U2 door mijn broek. Kortom: telefoon. Janita van de Universiteitskrant (UK).Of ik nog steeds bereid was mijn kookkunsten te tonen in de rubriek "Tjak!". Ja prima, maar ik kan nog steeds niet koken. Uiteindelijk als gevolg daarvan maar besloten het bij kompaan Taufik te doen. De Bami van de beste jongen is onovertroffen, en ik heb inmiddels geleerd hoe ik een zak groente moet openen dus het begin is alvast daar. Koppelen we er meteen ook een gezellige boodschappensessie aan en wii weet nog een wii-sessietje er achter aan. Hartstikke gezellig. Ik heb er zin in. Dat wordt ongetwijfeld een mooi stukkie. Voor wie niet kan wachten, valt hier alvast genoeg te lezen.

Phoenix

Phoenix

Soms voel ik Amerika. Ze worden er
jonger en altijd maar dommer. Hoe kon ik
bevroeden dat alle staten zaadjes zouden
voelen? Ik kan bij nacht de steden dromen:

Een woestenij van zongebruinde huid
een nestje van vel u weet wel, zo één waarin
een woord niet uitgesproken hoeft, de druppels
vet doen haar een epidermisch symfonieorkest

Phoenix kent zichzelf niet meer – hoe vond ze
in het hart van de piano plots een klankenorgie.
Hoe ging het laatste vocht haar vuren

binnen. Verstaat ze tussen kreten
van de regisseur wat lusten is of wordt ze
in jacuzziwater slechts een jagend dier
dat roerloos sluipt, hees van verlangen

coyotedoden vindt? Ze legt lachend
een rechterbeen in haar nek en zakt
in zeven haasten een spagaatje, ze willen

haar al wel, ze weten niet hoe lang ze
naar de Tarzan moeten vragen. Een leger
verscholen vazallen aait haar van afstand,
ze leggen veters te drogen. Ze happen.

Laten zich naar nieuwe pieken praten.


Praatje©Sacha Landkroon, 2009
Plaatje©Silmerut, deviantart.com

Zomaar een zaterdag

Van Moos Geling begreep ik dat hij weer een interessant gesprek heeft opgevangen. Bij het plaatselijke McFrietkot deze keer. Tussen Hamburgers en Kipnuggets door. Hij moet het alleen nog even 'digitaliseren' zoals sommige omhooggevallen blaaskaken dat noemen. Gewoon even uittypen dus.

Zelf hou ik het kort vandaag. Weinig bijzondere dingen meegemaakt. Ik bezorgde de laatste paar clubblaadjes in Paddepoel en Vinkhuizen. Ik speurde het net af naar interessante duetten voor mijn compilatie en vond weer een paar meesterwerken. Ook ben ik weer begonnen met het vervaardigen van een collage. Nu de tentamentijd weer voorbij is en de klinkende resultaten (een 8 op mijn laatste geschiedenisvak!) geboekt zijn, kunnen we daar weer tijd voor maken. Ik hou u op de hoogte van de vorderingen. Vanmorgen viel er ook nog een dreigbrief op de mat, verzonden door de tirannen van de wijkraad Paddepoel en de despoten van de wijkraad Selwerd. Of de heer Landkroon maar even in wil stemmen met de door hen opgelegde afspraken aangaande het functioneren van de redactie van hun eigen wijkkrant. Vanzelfsprekend komt dit verhaal hier nu volledig uit de lucht vallen, maar dit krijgt nog een staartje dat verzeker ik u! Met alle Chinezen maar niet met den dezen!

Veel mooier zijn de volgende nummers van David Hodges en Amy Lee, de leadzangeres van Gothic band Evanescence. En voor u nu vragend klaagt "gothic....?", luister maar gewoon even.

Beisein ist mitmachen

We gaan een prachtig voorjaar tegemoet met ons onvolprezen competitieteam.
Samen borrelen hebben we al gedaan. Nu nog samen in training. De nieuwste aanwinst heet Linda Schiphorst. Zij staat nog niet op deze foto, maar op de volgende wel natuurlijk! Viva Mix 6!


Van links naar rechts: Nynke Groenewold, Danny Taufik, Sacha Landkroon, Martin Drent en Anna Lamberts. (Op de achtergrond Fokke-Jan Burema, die net in amechtige toestand het toilet verliet.)

de Klep + de Muur x Mr. Prodent = Ade

Vandaag kreeg ik een verzoeknummertje. Redactie-collega en beroeps-geinponum "Wolfje", ook wel bekend als Dorus Wolfert, vond dat ik een stukje moest schrijven over een kerel die vanmiddag op training verscheen in de Stadjershal. Hier eerst even een situatieschets, omdat anders niemand enig benul heeft waar het over gaat.

Onze Dorus volgt een opleiding tot tennistrainer. Daarvoor heeft hij slachtoffers nodig. Iedere vrijdagmiddag is er in de Stadjershal, thuishaven van G.L.T.V Cream Crackers, een open trainingssessie waarbij trainers en en getrainden in een win-win situatie samenwerken. Wij een gratis training, zij ervaring! Prachtig toch. Op die manier kom je in aanraking met nieuwe trainingsvormen, andere spelers, betere en slechtere tegenstanders en allerlei geestige types.

Bij ons op de club is het gebruikelijk om iedereen van bijnamen te voorzien. Uit het hoofd som ik even op: Le Chef, The Wall of Sand, de Baak, Bowling, Nike, Mr. Prodent, De Klep, The Butcher/De Clown, De Smurfin, De Pet, Hidski, Stoel, Super Mario, Ricksen, en tot slot Pino. Een bont gezelschap. Laten we even inzoomen op de Klep en Mr. Prodent. De Klep heet de Klep omdat hij altijd een zonneklep draagt. Zonneklep kleurtje ongewassen, modelletje volkomen uit de tijd zullen we maar zeggen. Maar van Nike, dat wel. De Klep is geen lid van Veracket maar wel bij Van Starkenborgh. Hij is een (graag) geziene gast gedurende de zomermaanden, op elk tennistoernooi dat los of vast zit. Iedereen kent hem, vooral als gevolg van zijn plotselinge woede-uitbarstingen. Er zijn tegenstanders die zonder ballen terugkeerden bij de wedstrijdtafel omdat hij ze een voor een over het hek poeierde. Welnu, Mr. Prodent is wel lid van Veracket. Hij is een stoere speler, een speler die graag een beetje mag rammen. Soms pakt dat briljant uit, maar vaker keert het zich tegen hem. Toch behoudt hij altijd een prachtige glimlach. Tandjes bloot en een echte vent blijven, dat kan hij goed. De Muur tenslotte dat was ik zelf, totdat iemand me er op wees dat iemand anders dat al was, en ik toch een stuk minder getalenteerd bleek dan die persoon. Tegenwoordig word ik daarom The Wall of Sand genoemd.

Men neme het kansloze gedrag van de Klep en men telle dat op bij mijn eigen negatieve houding om het vervolgens te vermenigvuldigen met het ongenuanceerde beukwerk van Mr. Prodent. Het product dat dan ontstaat troffen wij vanmiddag aan op de banen van de Stadjershal. Zijn naam? Ade, en dan nog wat. Dorus vond dat ik een stukje aan hem moest wijden en dat doe ik dus bij deze.

Op zekere wijze deed hij me aan DJ Tiësto denken, maar dan de duisterder variant, met ingeschoren wenkbrauwen en tattoo's van grote letters enzo. Zijn gedrag was helemaal lachwekkend. Altijd was er wel weer een 'maar' of een 'waarom zou ik dat doen' aan te voeren. Om over zijn vloekwerk maar helemaal te zwijgen. Dacht ik dat ik zelf tekeer kon gaan op de baan, Ade kon het beter. Eerlijk is eerlijk, hij heeft ook een aantal briljante ballen geslagen, maar ik zal hem toch vooral onthouden vanwege het bovenstaande. Bij ons leidde het al snel tot grapjes. "Heeft die jongen AdeHade ofzo?". "Nou ik zou het niet weten, ik heb geen Ade".

Tomorrow will be blue*

*Naar een nummer van mijn Italiaanse held Zucchero Fornaciari.

Eerder vandaag had ik het in het stukje "Rukrozen" al even over mijn enigszins mislukte Valentijnsrozen-actie. Of er van een blauwtje sprake is weet ik niet, maar dat er rondom das glockenspiel wat blauwigheid heerst, dat is pijnlijk duidelijk. Zo zoetjes aan begint deze webstek wel een beetje erg intieme delen van mijn leven te tonen, maar ik kan u deze mooie bloeduitstorting toch werkelijk niet onthouden. Laten we zeggen dat de tennistraining vanmiddag niet echt makkelijk ging.

Rukrozen

Soms heb je een idee in je hoofd waarvan je aanneemt dat het geweldig gaat worden. Wij van het clubblad hadden bedacht dat het wel leuk was als leden van de tennisclub elkaar rozen zouden sturen die dan door ons zouden worden bezorgd. Dit alles in het kader van Valentijnsdag natuurlijk. De hoeveelheid respons viel in eerste instantie al behoorlijk tegen, maar nog geen 48 uur later bleek dat in de praktijk een enorme meevaller. Studenten hebben namelijk een groot nadeel; ze zijn nooit thuis. Kilometers heb ik gefietst met die rukrozen aan mijn stuur. En niemand die opendoet. Na twee rondjes Indische buurt en een fiks aantal kilometers op de teller, mag ik wel zeggen dat ik er behoorlijk klaar mee ben. Een stomme stuurfout gisteren (door die rozen op mijn racefiets) leidde vandaag tot een kwaal die we voor de lol maar 'zakkieblauw' zullen noemen. Tot overmaat van ramp lijkt ook mijn eigen bijdrage aan de rozenactie niet geheel het gewenste effect te hebben. Wat een gezeur allemaal, zeker als je bedenkt dat we die hele actie zelf op touw heben gezet. Natuurlijk was het idee leuk, en natuurlijk hebben we ons best gedaan, maar soms moet je concluderen dat plannen in de praktijk onuitvoerbaarder blijken dan je ze in je hoofd had voorgesteld. Nee, doe me dan maar roos op mijn kop, daar kom je veel makkelijker vanaf.

Symphonia

Digitale televisie kent vele voordelen. Toen de familie vorig jaar een nieuwe LCD televisie aanschafte, kon een abonnement op het digitale pakket van @Home eigenlijk niet uitblijven. Gezeik om het aan te vragen, gezeik om het te installeren, en gezeik om het onder de knie te krijgen, maar uiteindelijk ontdekt je al snel dat er een wereld voor je opengaat. Vooral Europsport 2 leek me fantastisch; ik was namelijk in de veronderstelling dat ze daar de mooiste obscure tennispotjes zouden uitzenden, maar niets bleek minder waar. Eurosport 2 is een totaal niet boeiende zender waar men derde-garnituur sporten uitzendt. Sport 1 daarentegen....fantastico! En er zijn voor de liefhebber heel wat kanalen zeer de moeite waard. Op kanaal 412 ontdekte ik het NHL-ijshockey, op 204 kun je via Travel Channel de geweldigste plaatsen bezoeken en voor de muziekliefhebber is er helemaal genoeg te halen. Daar gaat het me in dit stukje even om. Van MTV werd ik niet vrolijk de laatste paar jaar, en de TMF deuntjes die om de haverklap door reclame worden onderbroken, tja daar krijg je ook geen harde van. Nu is er opeens TMF dance, TMF NL, MTV Brand New, VH 1, VH1 classic en nog een heel stelletje meer. TMF pure sla ik altijd over. Die bling bling muziek is mij te nieuwerwets. Een paar dagen geleden zapte ik langs VH1 en mijn oog viel op een niet al te opvallend clipje. Er was een hese zanger te horen die samen zong met een meisje dat ik herkende als Nelly Furtado. Geboeid bleef ik luisteren en ik moet zeggen dat ik dat nummer (Broken Strings) helemaal te gek vind. Opeens realiseerde ik me dat er wel er tamelijk veel duetten zijn waar ik helemaal opgewonden van raak. Ik besloot eens een paar cd'tjes samen te stellen met daarop de allerbeste duetten. Duetten in de ruimste zin van het woord overigens, omdat ik ook bands waarin meerdere stemmen tegelijk te horen zijn, als potentiele duetten beschou. Tot dusver ben ik tot de volgende lijst gekomen. Wie de cd's wil bestellen, kan zich vervoegen bij mij. Krijg je er ook nog een mooi hoesje omheen. Ook interesante suggesties kun je aan mij doorgeven. Ik heb namelijk vast nog wat mooi spul over het hoofd gezien.

In willekeurige volgorde:

Jordin Sparks ft. Chris Brown – No Air
Ed Kowalczyk ft. Neneh Cherry - Walk into this room
Beth Hart ft. Born – It hurts
Glen Hansard ft. Marketa Irglova – Once
Damien Rice ft. Lisa Hannigan – 9 Crimes
Cary Brothers ft. Ingrid Michaelson – If You Were Here
James Morrison ft. Nelly Furtado – Broken Strings
Placebo ft. Michael Stipe – Broken Promise
Counting Crows ft. Blof – Wennen aan September
Joan as Policewoman ft. Antony Hegarty – I Defy
Snow Patrol ft. Martha Wainwright – Set the fire to the third bar
Blof ft. Christina Branco – Herinnering aan later
Lovebugs ft. Lene Marlin – Avalon
U2 ft. Mary J. Blige – One
Sarah Bettens ft. Stash – I need a woman
Maria Mena ft. Thomas Dybdahl - So sweet
Stef Bos ft. Fernando Lamerinhas – Hier
Stef Bos ft. Frank Boeijen –Twee mannen zo stil/Als het stil is
Live ft. Anouk – Dance with you
Dinglefolk ft. Keira Dawn – Fairtale of New York
Bono ft. Pavarotti – Miss Sarajevo
Nena ft. Kim Wilde - Anyplace, anytime, anywhere
Bryan Adams ft. Mel C – When You’re Gone
Black Eyed Peas ft Justin Timberlake – Where is the love?
Green Day ft U2 – The Saints are coming
Bono ft. Clannad – In a lifetime
Linkin Park ft. Jay-Z – Numb/Encore
Melanie C. ft. Left-Eye - Never Be The Same Again
Eros Ramazzotti ft. Tina Turner - Cose Della Vita
Zucchero ft Irene – Like the sun
Rammstein ft. Tatu – Moskau
Blof ft Counting Crows – Holiday in Spain
Anouk ft Sarah Bettens – I Alone
Damian Rice & Lisa Hannigan - The Blowers Daughter
Marco ft Sita – Lopen op het water
Evanescence – bring me to life
Counting Crows ft Vanessa Carlton – Big Yellow Taxi
Sheryl Crow & Kid Rock – Picture
Eminem & Dido – Stan
CocoRosie & Antony - Beautiful Boyz
Bjork & Thom Yorke - I've Seen It All
Tom Waits & Thelonious Monster - Adios Lounge
Antony & the Johnsons & Lou Reed - Fistful Of Love
The The & Sinéad O’Connor - Kingdom of Rain
Kirstin Hersh & Michael Stipe - Your Ghost
Neneh Cherry & Youssou N'Dour - 7 Seconds
Shane McGowan & Kirsty MacColl - Fairytale of New York
Katie Melua ft The Pogues – Idem
Seether & Amy Lee – Broken
Chad Kroeger ft Josey Scott – Hero
Vanessa Carlton ft Stevie Nicks – The One
Cradle of Filth – Nymphetamine
Joachim Witt ft. Peter Heppner – Die Flut
Sinéad O'Connor & The Chieftains - 'Foggy Dew
Flogging Molly ft Lucinda Williams – Factory girls
Dropkick Murphys ft Stephanie Doherty – the dirty glass
Glen Hansard ft Marketa Irglova – Falling Slowly
Nick Cave & Kylie Minogue - 'Where The Wild Roses Grow
Peter Gabriel ft Late Bush – Don’t give up
Sarah McLachlan ft Bryan Adams – Don’t let go
Cara Dillon ft Seth Lakeman – Spencer the Rover
Phil Collins ft Laura Pausini – Separate Lives
Laura Pausini ft. James Blunt – Primavera Anticipada
Eros Ramazzotti ft Anastacia – I belong to you
Ed Tricky – Evolution Revolution Love
Kane Ilse de Lange – Before you let me go
Sarah Bettens ft Intwine – Not an addict
Di-rect ft Wibi Soerjadi – Blind For You
Live ft Sinead O’Connor – Overcome
Within Temptation ft Keith Caputo – What have you done
Zucchero ft Dolores O’Riordan – Pure Love
Zucchero ft Unknown – Ahum
Bjork ft Antony – My Juvenile
Idem – Dull flame of desire
Novastar ft piet Goddaer – Never back down
Stef Bos en Amanda Strydom – Die taal van my hart
Boudewyn de Groot Frank Boeijen – Avond
Dre en Andre Hazes – Bedankt mijn vriend
Crematory - Pray
Lacrimas Profundere – And Gods Ocean
Lacrimas Profundere – Shadow once kissed
Lacrimas Profundere – Snow
Lita Ford ft Ozzy – Close my eyes forever
Megadeth and Chrstina Scabbia – Hands Down
HIM ft The Rasmus and Apocalyptica – Bittersweet
Apocalyptica ft Linda Sundblad – Faraway 2
Battlelore - House of Heroes
Lunatica – Fables and dreams
Tom Waits ft. Keith Richards - That feel
Marco Borsato ft Trijntje Oosterhuis – Wereld Zonder Jou
Therion - Wine of Aluqah
Cradle of Filth - Dusk and her Embrace
Theatre of Tragedy - A hamlet for a slothful vassal
Pixies - Here comes your man
REM ft Kate Pierson - Shiny Happy People
Lange Frans & Baas B – Het land van
Pixies - Monkey gone to heaven


(Het plaatje bij deze post is van één van mijn favoriete schilders, Leonid Afremov)

Bärbären II: the sequel, starring Martin Bosma

Zei ik gisteren nog dat dit blogje geen plaats is voor politieke statements. Nou ik denk dat ik daar even op terugkom. Wat ik nu toch tegenkwam op nu.nl. Okee, het is oud nieuws, en okee, het is geen inhoudelijke politiek waar de natie van wakker zal liggen, maar ik vraag me toch serieus af of ze bij de PVV op IQ selecteren of toch op achterlijkheidsgraad van de haardracht en wat daaronder zit. Lees mee en huiver, verder commentaar lijkt me overbodig:

Noordpool smelt niet volgens PVV
Uitgegeven: 15 september 2008 12:10

DEN HAAG - Hoewel dagelijks complete ijsbergen afbrokkelen, is het ijs aan de Noordpool volgens de PVV niet aan het smelten. De partij maakt zich boos dat kinderen het slachtoffer worden van "pure indoctrinatie" over het broeikaseffect.

De PVV heeft maandag laten weten "geschokt" te zijn dat 70.000 scholieren "is wijsgemaakt dat de Noordpool aan het smelten is" en "dat er een verontrustende klimaatverandering aan de gang is".

"Onze kinderen moeten leren spellen en rekenen en niet dat er zielige ijsbeertjes op schotsen ronddrijven, omdat wij met het vliegtuig op vakantie gaan", stelt Tweede Kamerlid Martin Bosma in Kamervragen aan staatssecretaris Marja van Bijsterveldt van Onderwijs.

Zure regen
"Onderwijs moet neutraal zijn en zich niet inlaten met onbewezen theorieën. Het klimaatprobleem is net zoiets als de zure regen, over tien jaar hoor je er niemand meer over. Jammer wel dat het miljarden kost", aldus Bosma.

Roger is okay!

De eerste morgen van februari begon meteen prachtig. Man man man, wat een finale daar in Melbourne. Federer en Nadal maakten er een schitterend spektakel van. Hoewel ik normaliter niet zo warmloop voor herentennis (vindt u het gek..) liep het water me werkelijk in de mond vanmorgen. Wat een helden die twee, en jeetje wat vond ik het zielig voor Federer, terwijl ik toch altijd meer op de hand van Nadal was. Prachtig hoe Roger daar met dikke tranen zijn toespraak voor het Australische publiek hield. Wat een sportman! Dit filmpje moet u echt even bekijken. Dat het tennis geweldig was, hoef ik niet te zeggen, dat heeft iedereen kunnen zien en dat stond vooraf ook al een beetje vast, maar dit....

Het sportmoment van het jaar valt wel erg vroeg in 2009.