Verhapseling

Nieuw spreekwoord van de Belgische wielercommentator tijdens de 20e Giro-etappe:
"Hij hinkt op twee paarden".

Zoek de vout

Op het gebied van spelling zijn weinig mensen nog te vertrouwen tegenwoordig. Feitelijk zijn op dit plaatje wel meer missers te vinden, maar eendje springd tog wel in ut ooch.

Theo Bakker is een doos

Hoewel ik tenniscommentator Theo Bakker best graag mag horen praten, gaan bij mij toch vaak de haren overeind staan van zijn vreemde inschattingen en voorspellingen. Gisteren nog weer, toen ik Venus Williams haar zoveelste slechte wedstrijd zag spelen, tegen Lucie Safarova, die het bijna wist te winnen. Bijna. Zo zielig vind ik dat altijd. Met gekreun, gebeuk en gedoe wist de geweldige Venus zich toch nog net naar de zege te zwendelen. Zoals de zusjes zo vaak 'op wilskracht' met de zege gaan lopen. Theo beweerde dat ze nu in een makkelijk deel van het schema terechtkwam. Halve finales zouden makkelijk haalbaar zijn. Van de eerstvolgende tegenstander Agnes Szavay zou ze tenslotte niet te vrezen hebben. Nou weet ik niet of Agnes Nederlands verstaat, maar het lijkt erop dat ze zich net zo aan Theo gestoord heeft als ik: 6-0 en 6-4, daaahaaaag Venus. Bye bye, zwaai zwaai. Leve Agnes, leve Szavay!

Happy Meal

Mijn kindertijd en McDonald's zijn twee handen op één buik. Blije herinneringen aan de tijd dat onschuld nog bestond. McDonald's en ik zijn nog steeds twee handen op één buik. Maar de kindertijd, die komt niet meer terug. Daar kunnen we alleen nog met weemoed aan terugdenken. En proberen glimlachend iets (er zal toch nog wel wat zijn...) gade te slaan op de stralende gezichten van kleintjes die vandaag nog geen idee hebben welke verneukte wereld morgen de hunne zal zijn. Sorry, ik heb een beetje weltschmerz vandaag. Vandaar dit gedichtje.



Happy Meal

Dat ze monsters vond
in doosjes karton, kon haar geen
zorgen baren.

Dat mama -misschien afgeleid-
geen woord meer verstond
van volle-mondverhalen.

Dat een toevallige klant
wachtend haar zag, ze hem gunde
te zien wat er was in die jaren.

Dat ze frietzakjes schrokte
schooiend om poppetjes sparen.
Dat ze hier dat ze nu niet het

flauwste benul

hoe gelukkig ze waren.

Verloren gewaande woorden

Sinds vorige zomer ben ik actief als redactielid van ACLO sportsmagazine, de sportkrant van ACLO studentensport. Wij van de redactie schrijven zelf de meeste stukken, maar we sturen ook anderen, bijvoorbeeld sporters, columnisten en trainers aan bij het schrijven van hun bijdragen. Okee, we hebben pas één krant uitgebracht, maar dat is het gevolg van allerlei perikelen met drukkers en advertenities, doelgroepen en oplages. Nou ja, ingewikkelde toestanden dus. Uiteindelijk is er één editie inhoudelijk verloren gegaan. Die zal niet meer verschijnen, maar toch wil ik u de column, geschreven door ene Gertje de Smet niet onthouden. Ik vind dat een geestig mannetje en zijn stuk is zeker op waarheid gebaseerd. Ik heb zelf soortgelijke situatie meegemaakt. Lees mee!


UITGEPIERD
door Gert de Smet

Eetvermaak
In de vorige, glorieus ontvangen, eerste editie van ACLO sportsmagazine had ik het ook al over het sportcafé en de sociale functie daarvan. Daar gaan we deze keer nog even op door. Als je sport, dan ben je zo intensief met je zweterige activiteiten bezig dat je daardoor geen tijd hebt om goed op andere dingen, zoals conversaties, te letten. Na afloop, onder het genot van hapjes en drankjes in het sportcafé hoor je nog wel eens wat. Op woensdagavond bijvoorbeeld, dan zit ik iedere week met een groepje mensen van ijsjes, maaltijden en drankjes te genieten. In plaats van zelf het woord te voeren, wat ik trouwens ook best graag doe, luister ik steeds vaker naar de dialogen van mijn medesporters en de overige aanwezigen. De gemiddelde student heeft bijvoorbeeld altijd wel weer iets luidruchtigs te mekkeren over de kwaliteit van het eten. Dat de groente te zacht is, de balletjes vlees te vet of de pasta te weinig opgeleukt. Zelf zit ik meestal te blèren over het diepgevroren karakter van mijn favoriete ijsjes. Koud oké, maar die ijskristallen wijzen op een te lage diepvriestemperatuur of een ijsje dat iets te lang in die vriezer heeft gezeten. Dat vind ik overigens niet eens zo gek in deze tijd van het jaar. Bij het afrekenen kijkt men mij ook altijd aan met een blik van ‘ijsjes? hoezo man, het is februari!’ maar dat houdt me echt niet tegen vrienden. Toch moet ik de inkopers van het voedsel hier ook even een groot compliment maken. In mijn eerste column klaagde ik namelijk over het verdwijnen van de Solero Blackberry-Banana uit het ACLO assortiment. Nog geen drie weken later trof ik ze tot mijn grote verrassing weer in het vriesvak aan. Hulde daarvoor! De invloed van Gertje de Smet blijkt opeens groter dan verwacht.
Terug naar het geklaag nu: onlangs ving ik in het sportcafé een mooie analyse van de menukaart op. Iemand piepte dat de spelling van ‘boeuf bourguignon’ niet klopte waarop een ander in de lach schoot en vroeg wat dat dan voor exotisch gerecht was. Ook de spelling van de overige spijzen, vooral die van de sperziebonen (met een c) zette de lachspieren aan het werk. Dat bracht het gesprek op de site van de ACLO waar het menu na te lezen (of vooruit te lezen) is. Volgens sommigen zag die site er wel heel mooi uit maar laat het functioneren ervan wat te wensen over. Weer werd er smakelijk gelachen over doorverwijspagina’s die je terugstuurden naar het begin, of vreemde online zinsconstructies. Ik had de grootste lol om mijn loslippige sportgenootjes. Ik zei nog dat ik wel iets zinnigs kon doen met deze informatie voor ACLO sportsmagazine. Daarop volgde de pijnlijke confrontatie met het feit dat niemand wist was ACLO sportsmag dan eigenlijk is. Gelukkig kon ik pareren met het volgende: “Jongens, jullie hebben zojuist mijn column voor dat nieuwsblad geschreven. Binnenkort vind je hem wel ergens op deze tafeltjes.”

Indy 500: in één woord geweldig!

Allereerst mijn nederige excuses voor het totale gebrek aan productiviteit de laatste dagen. Ziekte, zenuwen voor sollicitatie bij journalistiek, gebrek aan inspiratie, kortom, legio redenen om niet zoveel te schrijven te weten. Vandaag ook nog lekker de stem kwijt geweest en zitten kuchen als een bisschop. Kortom: ellende.

Even over afgelopen zondag. De racedag van het jaar met 's middags de Grand Prix van Monaco en 's avonds het klapstuk; de Indy 500 op de heilige Brickyard in Indianapolis. Grand Prix van Monaco was en beetje een afgang, ik heb me er feitelijk behoorlijk bij zitten vervelen. Maar 's avonds, ja 's avonds was het weer ouderwets met samengeknepen billen zitten kijken. Kenners van mijn persoontje weten dat ik twee grote sportheldinnen heb: ten eerste tennisster Vera Zvonareva en ten tweede racebabe Danica Patrick. Sinds ik haar in 2005 voor het eerst zag racen heb ik altijd met aandacht de prestaties van Danica gevolgd. Niet allen vanwege onderstaande plaatjes maar juist omdat ik haar een enorm talentvolle coureur vind en omdat ze zo'n geweldig opgewonden standje kan zijn (net als Vera overigens...) Een vrouw tussen het legertje mannelijke coureurs. Ik vind dat zo geweldig, zeker nu ze ook nog zo succesvol is. Danica werd 3e afgelopen zondag, achter winnaar Helio Castroneves en nummertje 2 Dan Wheldon. Ook de andere twee dames Sarah Fisher en Milka Duno haalden de finish. Heel goed nieuws vind ik dat. Ik heb genoten, waarlijk genoten. Van de tranen van Castroneves, van de crashes van Rahal en Kanaan en zeker van die prachtige nieuwe auto van Danica, in het oranje met zwart. Een plaatje!







Hier een kleine samenvatting van het laatste deel van Indy 500 editie 2009:

Look-a-like

Vandaag weer een leuk foefje gevonden op het wereldwijdere. Welke beroemdheid lijkt het meest op mij? Of op welke beroemdheid lijk ik het meest? Vreemd genoeg staat er in mijn lijstje zelfs een dame, in de persoon van Neve Campbell. De overige, allemaal iets oudere mannen met bril, vertonen inderdaad enige gelijkenis met yours truly. Het leukst vind ik nog Nigel Short, een schaker, die ik ooit in een grijs verleden, in Martiniplaza nog bewonderend om een handtekening heb gevraagd.

Geweldig: ranzigheid voor intellectuelen!

IN HET ENGELS, DAT WEL, MAAR DAAR HEBBEN MIJN GELETTERDE LEZERS VAST GEEN MOEITE MEE. KOMT 'IE.....


A beautiful Madam was having trouble with one of her students in 1st Grade class. Madam asked,'Boy. what is your problem?'

Boy answered, 'I'm too smart for the first-grade. My sister is in the third-grade and I'm smarter than she is! I think I should be in the 4th Grade!'

Madam had enough. She took the Boy to the principal's office. While the Boy waited in the outer office, madam explained to the principal what the situation was. The principal told Madam he would give the boy a test and if he failed to answer any of his
questions he was to go back to the first-grade and behave.She agreed.

the Boy was brought in and the conditions were explained to him and he agreed to take the test.

Principal: 'What is 3 x 3?'
Boy.: '9'.

Principal: 'What is 6 x 6?'
Boy.: '36'.

And so it went with every question the principal thought a 4th grade should know. The principal looks at Madam and tells her, 'I think Boy can go to the 4th grade.'

Madam says to the principal, 'I have some of my own questions.

Can I ask him ?' The principal and Boy both agreed.

Madam asks, 'What does a cow have four of that I have only two of'?

Boy, after a moment 'Legs.'

Madam: 'What is in your pants that you have but I do not have?'

Boy.: 'Pockets.'

Madam: What starts with a C and ends with a T, is hairy, oval,
delicious and contains thin whitish liquid?

Boy.: Coconut

Madam: What goes in hard and pink then comes out soft And sticky?

The principal's eyes open really wide and before he could stop the answer, Boy was taking charge.

Boy.: Bubblegum

Madam: What does a man do standing up, a woman does sitting down and a dog does on three legs?

The principal's eyes open really wide and before he could stop the answer..

Boy.: Shake hands


Madam: You stick your poles inside me. You tie me down to get me up. I get wet before you do.

Boy.: Tent


Madam: A finger goes in me. You fiddle with me when you're bored. The best man always has me first.

The Principal was looking restless, a bit tense and took one large Patiala Vodka peg.

Boy.: Wedding Ring

Madam: I come in many sizes. When I'm not well, I drip. When you blow me, you feel good.

Boy.: Nose

Madam: I have a stiff shaft. My tip penetrates. I come with a quiver.

Boy.: Arrow

Madam: What word starts with a 'F' and ends in 'K' that means lot of heat and excitement?

Boy.: Fire truck

Madam: What word starts with a 'F' and ends in 'K' & if u don't get it, u have to use ur hand.

Boy.: Fork

Madam: What is it that all men have one of it's longer on some men than on others, the pope doesn't use his and a man gives it to his wife after they're married?

Boy.: SURNAME.

Madam: What part of the man has no bone but has muscles, has lots of veins, like pumping, & is responsible for making love ?

Boy.: HEART.

The principal breathed a sigh of relief and said to the teacher,

'Send this Boy to
IIM AHMEDABAD (Indian Institute Of Management)
I got the last ten questions wrong myself!'

Geweldig nieuws!

Sinds jaar en dag ben ik al fan van de Amerikaanse band LIVE uit Pennsylvania, met aan het hoofd de charismatische EddieK, oftewel Ed Kowalczyk. Sinds 1998 om precies te zijn. Elf jaar is dat inmiddels. Vreemd genoeg heb ik de band nog nooit live op een podium aan het werk gezien. De fabuleuze Paradiso-show (met dvd-opname) moest ik missen wegens tentamens en de overige shows heb ik om de een of andere vage reden ook allemaal aan me voorbij moeten laten gaan. Vorig jaar november zag ik de helden voor het eerst in levende lijve tijdens een dvd-première in Tuschinsky, Amsterdam. Een happening die behoudens het feit dat de band er was, een regelrecht fiasco mag worden genoemd. Vandaag ontving ik het volgende bericht in mijn mailbox. Vanzelfsprekend heb ik meteen een kaartje besteld à 32 Euri. Maar de servicekosten, die hoef ik lekker niet te betalen.

Beste Sacha,

Het weer werkt deze Hemelvaartsdag nog niet zo mee, maar voor Live-fans is de zomer nu al geslaagd! Hieronder vind je informatie over de jaarlijkse Live fandag en concerten van zanger Ed Kowalczyk in Nederland.

EddieK in Nederland
----------------------------
EddieK komt naar Nederland voor een aantal speciale solo optredens. Eerder werd al bekend gemaakt dat hij op 28 juni op het gratis Parkpop festival in Den Haag zal spelen. Daar kunnen we nu aan toevoegen dat hij 30 juni in de Groningse Oosterpoort en op 2 juli in de Amsterdamse Melkweg een bijzonder concert zal geven. Het gaat om volledige akoestische show met nummers van Live, maar ook van hemzelf. Een bijzondere, intieme avond!

Speciaal voor de leden van The Subculture of Live wordt er een voorverkoop van concertkaarten georganiseerd. Wat moet je doen om kaarten te bemachtigen? Log in op www.livefanclub.nl/leden en bestel voor woensdag 18:00u je kaarten. Je kunt zowel voor Groningen als Amsterdam kaarten aanschaffen, maximaal 4 stuks per lid/donateur per concert. Op=op, we hebben een beperkt aantal kaarten.

De gewone voorverkoop voor de concerten start binnenkort via TicketService. Daar betaal je wel (extra) servicekosten, en zijn de kaarten wellicht snel uitverkocht. Het optreden in Den Haag is zoals gezegd gratis.

Met vriendelijke groet,

The Subculture of Live
Nederlandse Live Fanclub

Moos Geling: de Kut-Dialogen V

Deze keer in de Kut-dialogen van Moos Geling een gesprek van de eigenaar van dit blogje met zijn vrolijke vriendjes Danny en Pieter. Om te staven dat zoveel meligheid echt mogelijk is, ook een begeleidend filmpje.

Met groeten,
Uw Moos Geling

De Pijnboompit

Een zomeravond. Drie melige vrienden gaan samen eten. Ze maken een maaltijdsalade, met bijzondere ingrediënten. Giebelend komen ze op.

Danny: Pijnboompitten….van Albert Heijn. Slechts 1 Euro 90 voor een zakje pitten. Oh is dit een filmpje?
Sacha: Ja, van deze pitten valt u spontaan in slaap, dat is het zogenaamde pijnboompitten.
Danny: Beter dan elk slaapmiddel, voor 1 euro 90 bij de Albert Heijn. Deze week in de bonus.
Pieter: 2% korting, als u er nu vijf koopt, krijgt u een halve gratis.
Sacha: Vijf pitten of vijf zakjes?
Danny: Da’s toch wel 32,5 gram
Sacha: Man dat doet pijn boom!
Danny: Ja hè, pitten! Venco-humor.
Pieter: Jullie zijn wel hetzelfde als twee 13-jarige meisjes, weet je wel. Oh oh oh… niet dat het echt verkeerd is maar het valt wel op.
Sacha: Ja vader, oftewel…ja va, daar is Danny dan weer geboren, oh nee dat niet.
Danny: Nee bijna
Sacha: Onze Danny is een Hamburger
Danny: En deze jongen hier houdt van de Whopper.
Sacha: En onze Pieter houdt van allebei. En ik zoom tactisch even uit….

Startopstelling Indy 500

Pos. Coureur Team Snelheid
1. Helio Castroneves Penske 224.864mph
2. Ryan Briscoe Penske 224.083mph
3. Dario Franchitti Ganassi 224.010mph
4. Graham Rahal Newman/Haas/Lanigan 223.954mph
5. Scott Dixon Ganassi 223.867mph
6. Tony Kanaan Andretti Green 223.612mph
7. Mario Moraes KV 223.331mph
8. Marco Andretti Andretti Green 223.114mph
9. Will Power Penske 223.028mph
10. Danica Patrick Andretti Green 222.882mph
11. Alex Lloyd Schmidt/Ganassi 222.622mph
12. Raphael Matos Luczo Dragon 223.429mph
13. Paul Tracy KV 223.111mph
14. Vitor Meira Foyt 223.054mph
15. Justin Wilson Coyne 222.903mph
16. Hideki Mutoh Andretti Green 222.805mph
17. Ed Carpenter Vision 222.780mph
18. Dan Wheldon Panther 222.777mph
19. AJ Foyt IV Foyt 222.586mph
20. Scott Sharp Panther 222.162mph
21. Sarah Fisher Fisher 222.082mph
22. Davey Hamilton Dreyer & Reinbold 221.956mph
23. Robert Doornbos Newman/Haas/Lanigan 221.692mph
24. Townsend Bell KV 221.195mph
25. Oriol Servia Rahal Letterman 220.984mph
26. Tomas Scheckter Coyne 221.496mph
27. Mike Conway Dreyer & Reinbold 221.417mph
28. John Andretti Dreyer & Reinbold/Petty 221.316mph
29. EJ Viso HVM 221.164mph
30. Bruno Junqueira * Conquest 221.115mph
31. Milka Duno Dreyer & Reinbold 221.106mph
32. Nelson Philippe HVM 220.754mph
33. Ryan Hunter-Reay Vision 220.597mph

Diamond Wheel

Vanavond zijn we op de valreep nog even naar de kermis geweest. Wat ik van kermissen vind, weet ik niet zo goed. Het volk dat daar rondloopt is niet zo mijn volk, maar de kermiswereld op zich vind ik allicht fascinerend en zeker oogverblindend in de schemer. Het 60 meter hoge Diamond Wheel is een fantastische manier om Groningen van bovenaf te zien. Pa zegt dat we wel 10 rondjes hebben gemaakt. Ik hou het op vier, maar het uitzicht was geweldig, zelfs in de stromende regen.

Nichterigheid

Geloof het of niet maar ik ben een songfestivalfan. Kon vanavond het eerste deel van de show niet zien maar de meeste nummers had ik in de halve finales al gehoord. Jammer dat het, wat mij betreft, meest kansloze nummer uiteindelijk heeft gewonnen. Persoonlijke favorieten waren: Ierland (uitgeschakeld halve finale), Malta (weinig punten in de finale), IJsland (glorieus 2e), Nederland (uitgeschakeld in halve finale), Azerbaidjan (glorieus 3e), Andorra (uitgeschakeld halve finale), Wit-Rusland (uitgeschakeld halve finale), Bosnie-Herzegovina (roemloos in de top 10) en Roemenie (weinig punten net als Malta). Meestal ben ik voor nummers die uiteindelijk niet hoog eindigen, en eigenlijk ben ik daar blij om, omdat ik anders echt zou beginnen te twijfelen aan mijn muzieksmaak en mannelijkheid. Hier nog even de filmpjes van mijn drie favorieten en een klassieker van Nicola uit Roemenie uit 2003:

Stuk inzicht

Inmiddels train ik al vier jaar bij mijn tenniscluppie Veracket. Mooi werk dat trainen, maar de laatste tijd gaan mijn wedstrijden niet echt lekker. En uiteindelijk is dat toch wat je wilt bereiken, dat de trainingsarbeid in resultaat wordt omgezet. Vanmiddag heb ik voor het eerst van mijn leven privé-training gehad. Waar? Doet er niet toe. Zelf zweef ik ergens tussen niveautje 8 en 7 (het echte niveau uitgedrukt in cijfers daar wil ik het niet over hebben), wat niet erg hoog is, maar toch soms best heel aardig spel biedt. Als je dan op een gewone vrijdagmiddag een uur lang gratis en voor niets los mag met een dame, laten we haar S. noemen, van niveautje drie (hoe lager, hoe beter!) lijkt het alsof je vleugeltjes krijgt (lag ook aan die dame, eerlijk is eerlijk). In no time lagen al mijn zwakheden bloot (zonder te blozen, dat wel) en een uur later was ik een ervaring rijker. Afstand houden van de bal bij het slaan van backhands. Hoe doe je dat? Simpel, naar links bewegen als de bal rechts van je is. En niemand die me dat in vier jaar tijd zo simpel duidelijk heeft gemaakt. Niets ten nadele van de Veracket-trainingen, maar voor het eerst in lange tijd kwam ik weer echt steenkapot van de baan af, en daar doe je het voor, voldoening in je sport. Over twee weken mag ik weer, prima! En morgen gaan we naar Harlingen, competitie spelen, en het geleerde in de praktijk brengen. Afstand tot de bal, ik aan je adviezen denken S.

De zin des levens IX

Hier een aantal quotes uit het boekje "Juf, die vlinder heeft mijn pyjama aan!", een verzameling uitspraken van kinderen, opgetekend door H. Hoving:

Meester, heeft een valk ook hoektanden?
Van wol maakt men katoen.
Een academie geeft les aan een hogeschool.
Heidevelden gebruikt men voor dwarsliggers.
Een veldmuis legt zes tot acht eitjes.
Willens en....drillens.
Noorwegen voert laagveen uit.
Als een hond een pan uitlikt, kun je likdoorns krijgens.
In wie zijn rijk ging de zon nooit onder? In het rijk van de Zonnekoning.

Hier de mooiste uit de serie:
Een koe is een weidevogel.

Overheidsambtenaren zijn ambtenaren die over zijn.
Is de oceaan ook een rivier, meneer?
Zeehonden grazen op kwelders.
De zwevende ribben zitten aan het staartbeen.
Een boom vellen is de bast eraf halen.
De vloed komt in Antwerpen opzetten.
We kunnen de weerstand vergroten door een vergrootglas.
Kabeljauw is geen zoet- maar een zuurwatervis.
De zijderups leeft op de zijdeboom.

Nog zo'n schitterende!
Uit bebroede eieren komen krielhaantjes.

Aardolie is een laaglandcultuur.
Een ooievaar en een reiger kun je gemakkelijk onderscheiden. De ooievaar heeft bij het vliegen de poten achteruit, de reiger vooruit.
Van tarwe maakt men roggebrood.
De vleermuis legt zijn eitjes in juni.

Competitiedingesgebeuren 9 Mei 2009

We gingen naar Gieten voor de tenniscompetitie afgelopen zaterdag. Een thuiswedstrijd, noemen ze dat. We verloren vrij kansloos met 4-1 van koploper Cream Crackers, maar we hadden wel lol, en 's avonds gingen we zoals gezegd lekker tekeer in het clubhuis. Er gebeurden de fascinerendste dingen. Hier nog wat foto's van onze 'roadtrip'. Meer foto's van ons glorieuze team volgen.

Linda bij een telefooncel zonder glas, en belangrijker nog, zonder telefoon!


Mr. Cool doet aan mentale voorbereiding in de bus met Eminem op de oortjes.


Ieder zijn eigen gedachten.


Spectaculair plaatje: een bus van de binnenkant.

Tijd voor echte schoonheid IV

Jeetje wat zijn we tekeer gegaan vannacht in ons clubhuis "het Haarhuisje", ik geloof dat mijn teamgenootjes me geleerd hebben wat brakheid is. Nat tot op het bot, hossen tot diep in de nacht en redelijk lam thuis. Onder het kopje 'echte schoonheid' viel het zeker niet en ook de tennispot in Gieten verloren we uiteindelijk met 4-1. Toch werd het door verschillende bijkomstigheden een zeeeer memorabele dag.

Om mijn liederlijkheid een beetje te compenseren hier toch weer het prachtige Dove-filmpje, en mijn derde gedicht in de reeks 'tijdvoorechteschoonheid.nl', getiteld "Zonder".



Zonder

Steeds niet met een been in een graf
altijd zonder z’n tweetjes om te staan

je reikt je steeds bepaalde beelden aan
je ziet wat zoveel dichter moest veraf.

‘t Is te gemakkelijk een blind oog naar
het licht te keren, ’t is meer dan eenvoud

om je hoofd te buigen en te bidden tot
de manke die je zelf God hebt gemaakt.

Ooit moet je hebben geweten hoe je staan
doet, je dag in de kuil van je knie plakken

voelt goed. Je doet het niet meer, geen idee
hoe het moet om te lopen. Men is geneigd

wat niet bestaat te laten kloppen zonder
woorden zonder al te veel verdriet geeft

men predicaten laat men je praten ontneemt
men je dingen die je zonder best kunt doen.

Een kort verhaal

Vandaag geen gedicht, geen gezever over wat me vandaag overkomen is, noch de beloofde verslagen over het Bevrijdingsfestival en Dichtclub. Dat komt later. Nu eerst een kort verhaal, vandaag door mij geschreven. Het gaat over toeval, precies op het juiste moment op de juiste plaats zijn, de onderlinge relatie tussen gebeurtenissen en vooral over vinden wat je niet gezocht hebt. Dat is het mooiste.


Diana Lucifera - De maan zien op- en ondergaan

Er zijn zielen die zeggen dat toeval niet mag. Dat alles een eindeloos multidimensionele herhaling van zetten moet zijn. Zonder al te hard te meppen heb ik me bevrijd uit die pijn. Fijn was het niet en hoewel vroeger ook ene Rilke al zei dat er één is die al dit vallen oneindig teder in zijn handen houdt, geloof ik in stom gelukkig of verdrietig toeval. Dit jaar ben ik een vlinder, vinder van geluk. Het ligt in mijn natuur om woorden in te pakken, met zinnen op te stijgen en pakketjes taal te laten vallen. Ze voelen warm en klam aan voor de vinder. Het kon niet anders of er zou één van die pakketjes, genomen door de wind, zijn heil komen schenken aan mij. Ik pakte uit en kon tussen de linten door die zin tot leven voelen komen. Dat is wat de vlinder denkt. Hij duikelt door de tijd en vindt een kamer vol verhalen. Aan tafel zit de man die Varkenskoppenstad bedacht te staren. “Wat je moet doen”, zegt hij, “is kliekjes maken. Mensen vangen, zorgen dat ze zeggen wat een toffe gast je bent”. Hij ziet me zat en ondanks dat behoef ik nergens naar te vragen. Er moet geen verklaring, doe maar, ja, hoor maar, lees dan, kijk toch, rotzooi maar wat an. Je doet dat twee kalenders rond en dan moet het er toch van komen. Ze kijken naar je zweet dat parelt, hoe je aders kloppen op het ritme van de klokken. Haar ogen priemen donkergroen. Stem. Stemming. Tegenstem. Dit is een kind zonder moeder. Ze zegt het is niet van mij. Ik ben iemand anders. Maar onder gewelven van been weten wij beter. Een pauze in water is welkom. Die Julimaand, juist die, had minder zomerzweet; de vogel in de stem gestorven.

Wat je kunt doen is veel spreken, galmen door duistere stegen.

Jawel, achter het fietsenhok vind je camera’s en hier en daar een vloek. Op de vloer in het hok ligt een boek. Iets zonder naam ligt te glimmen. Glimmen is goed, de rand van wat je kunt bevatten. Uit mijn huis moet ik, verzucht de vlinder. Het is niet spannend. Heus geen nerveuze geluiden. Vanwaar het bonken van die knieën dan? Bij toeval een grapje, je slikt, onzekerheid pakt, daar is niks multidimensioneels aan. Ze vinden schutteren schitterend. Waren de dames maar zo. Die willen potenter geen kerels die staren naar het neergaan van de maan. Die willen geen ‘slaap wel Selene’ maar even zuipen voor het slapengaan. Is een gesprek met God de juiste methode? Het ouder worden voor ’t gezicht van hem en ons verboden. Het zal toch niet dat elk jaar oren groter handen weker bleker. Inruilen zal wel weer mannelijk wezen. Mij niet gezien, ik ben weg, er even niet bij. Meteen wordt er toekomst gemaakt, speeksel verbonden. Verboden is toeval dat is wat zielen zeggen.
Ze moeten maar zien.

Het geschiedt. Hier. Hij duwt op de klink van de deur en vult op een willekeurige kruk de gaten in zijn toekomst aan. Geen keurende blik. Deze keer niet, eerlijk niet, op het graf van alle zusjes die hij vond. Geen geld, geen valse dingen, geen lijken in de kasten van tevreden mensen dus. Hij kleurt tussen de linten door de vorige dag met de zin die hij vond. Wel sfeertje geen weertje.
Ze lacht. Wil hem bewaren. Natuurlijk mag toeval. De maan gaat altijd op en onder. Er is maar een dimensie. En iedereen houdt al dit vallen teder in zijn handen. Oneindig. Niets telt nog.

Bevrijdingsfestival I

Op 4 mei herdenken we, en op 5 mei vieren we onze vrijheid. Ik vind dat mooi en ik vind dat dat altijd zo moet blijven. Meestal ben ik helemaal niet zo'n vierder, maar het bevrijdingsfestival heeft toch altijd wel iets moois. De meeste jaren vind ik het programma hier op de renbaan tamelijk ruk maar dit jaar was er toch groots uitgepakt met bekende namen. De Ting Tings, die waren het helemaal, daar had iedereen het al tijden over. Van The Wombats ben ik fan, dus die wilde ik ook gaan zien. Even was er nog sprake van (ergens op een onbetrouwbare Groningse blog) dat mijn favoriete band Counting Crows zelfs zou komen. De uberheld Adam Duritz en zijn bende zouden toch net in Nederland zijn. Dat gerucht bleek helaas nergens op gebaseerd. Maar voor The Wombats ging ik ook graag. In de stromende plensregen genoten we eerst boven verwachting van de enthousiaste Ting Tings, echt een heel leuke band vond ik dat, en pa dacht er net zo over. De Wombats rockten daarna het verzopen Stadspark tot half twaalf en ik video-tapete alles. Mooie avond.

Morgen meer over het bevrijdingsfestival en over mijn bezoek aan de dichtclub op woensdagavond, waar mij bijzonder aangenaam nieuws ter ore kwam.

De zin des levens VIII

Ditmaal geen Veluwenkamp in "de zin des levens" (de beste man is met vakantie, laten we hem tijd gunnen om nieuwe leuke uitspraken te verzinnen) maar Opa die zich aan de eettafel van zijn beste kant liet zien:

"Zouden ze nou bij de dodenherdenking op de Grote Markt ook extra beveiliging regelen voor Beatrix en Willem van Oranje?"
(Vervang Grote Markt door de Dam en Willem van Oranje door Willem-Alexander en je snapt zo ongeveer wat hier bedoeld wordt.)

"Cola-light, zit daar dan minder alcohol in Henk?"

Ook nog even een quote van competitie-captain Martin: "Soms zou ik best een grote neger willen zijn. Gewoon omdat je dan ongestraft 'yo nigger' tegen andere grote negers kunt zeggen".

En tenslotte nog eentje van mezelf over mijn relatie met mijn rij-instructeur:
"Ik probeerde onderweg zo geconcentreerd mogelijk te rijden en wat te genieten van het uitzicht. Dan zei ik 'kijk daar, wat een mooie schapen in dat weiland'. Dan zei hij 'man, bist gek word'n, kiek daor, lekker wijf bij die bushalte'".