Bao Trieu jubileert: deel 3

Hierbij het slot van mijn drieluik over het Bao Trieu jubileum deze week. Op vrijdagavond gingen we andermaal richting sportschool. Er stond een debat op het programma, met in de hoofdrol de K1-helden Ernesto Hoost en Sem Schilt. 'Coming man' Tyrone Spong had helaas moeten afzeggen, maar trainer Dave Jonkers was gelukkig wel van de partij. Onder leiding van lokale beroemdheid Sherlock Telgt werd de discussie geopend. De drie debaters zaten in een heuse boksring; waar ze elkaar anders keihard op de kop timmeren, werd er nu vredig gesproken. De gebroeders Blijd hadden de sportschool waarlijk prachtig aangekleed, met grote schijnwerpers boven de ring en sfeervolle muziek. Na een goed halfuurtje praten over trainerschap en het motiveren van je vechters, werd het intermezzo aangekondigd. En jawel, het intermezzo, dat was ik!

Carl Blijd liet behoorlijk de loftrompet schallen waarop ik met ongewone soepelheid de ring betrad. "Het lijkt wel of je daar op geoefend hebt", grapte Carl. Dat was niet het geval. De heren vechters hadden in de tussentijd de ring even verlaten. daar kon ik mooi een grapje over maken. "Ik vind het wel een veilig gevoel dat die kerels even achter de touwen staan, ik moet het hebben van de kracht van woorden", zei ik. Ik opende wederom met mijn gedicht "Zonder", over leven en sporten met een beperking. Daarna volgde wederom "Drakendans". Hadden de heren helden eerst nog vreemd gekeken bij de verschijning van een heuse dichter, nu luisterden ze zeer aandachtig. Mijn derde gedicht had ik op vrijdagmiddag nog snel even geschreven (ik wil niet opsnijden, maar ik geloof dat ik behoorlijk goed ben in last-minute gedichten). Ik moest en zou een ode aan de helden van de K1 brengen nu ze voor één keer tot mijn toeschouwers behoorden.

Laat me dit even uitleggen. Ik ben zeer vreedzaam ingesteld, keur geweld af zelfs, maar vechtsport zie ik in een heel andere dimensie. Die kerels weten zo goed wat ze doen en weten hun krachtsinspanningen gelukkig tot de kleine wereld binnen de ring te beperken. Daarom voel ik me ondanks mijn pacifistische levensovertuiging in het geheel niet bezwaard begin december 's avonds laat te genietne van de K1-finale in Yokohama. Mijn gedicht heet dan ook "bericht uit Yokohama". Ik heb er de namen van grote vechters (waaronder Hoost en Schilt) in verwerkt. Hoewel ze in het donker stonden, zag ik dat ze het echt leuk vonden. Ik had er nog eentje in petto maar onderhand hoorde ik Ernesto Hoost roepen: "Heb je dat echt in één middag geschreven?". Fucking Ernesto Hoost verstaat u? Ernesto HOOST, de grote kampioen die vier keer de final 8 wist te winnen. De held uit Japan die als enige ooit vier K1-titels haalde. Die Ernesto ja! Dat zijn van die momenten die vergeet je niet meer.

Nou ja, tot zover de aanbidding voor vandaag. Ik sloot wederom af met "de panter van Curacao", mijn ode aan Earl Blijd. Ik had het gedicht afgedrukt met een mooi achtergrondje en in een gouden lijstje gestopt. Ik riep Earl de ring in en overhandigde hem mijn cadeautje voor zijn prestaties en zijn jubileum. Dat was een mooi moment. Voor mijn gevoel was het sowieso ook lekkerder gegaan dan de avond tevoren.

Sem, Ernesto en Dave betraden wederom de ring om nu onder leiding van Carl verder te discussieren over het hoe en waarom van de vechtsporter. Vooral Hoost deed enorm interessante persoonlijke ontboezemingen. Voor de liefhebber was het een enorm boeiende avond, met een zeer interessante (maar lange) discussie tussen heren die hier hun imago van krachtpatser wel heel erg ontstegen.

Na afloop werd ik aangesproken door de Chinese ontwerpster Zhenni Tian die me vroeg of ik behoudens gedichten ook nog andere schrijfsels produceerde. Ik dacht dat ze wilde zeggen dat ik me beter met andere vormen van schrijven bezig kon gaan houden, maar dat bleek te zelfkritisch gedacht. Ze wilde me juist vragen of ik teksten zou willen schrijven bij haar ontwerpen. Nou dat lijkt me natuurlijk hartstikke leuk, dus hier ligt alweer een volgende uitdaging te wachten. Ik word er zo vrolijk van.

Na afloop mocht ik van Earl een mooie trofee ontvangen, met daarop "30 jaar Bao Trieu" en "the panther of Curacao". En "dank u" in een aantal verschillende talen. Prachtig!

Trouwens pa en ma hebben mijn optreden gefilmd, maar het duurt even voor ik dat kan uploaden. U houdt dat dus nog van me tegoed.

Eureka Zwolle; het naspel

Dat ik een geweldige avond had bij het open podium van Eureka in Zwolle op 26 oktober, dat heb ik al verteld. Maar de bewegende beelden, die hadden jullie nog van me tegoed. Van de kunstenaressen heb ik toestemming dit te publiceren, tenminste van één van beide, maar Laurine, de cabaretière in kwestie verdenk ik ervan ook wel akkoord te zullen zijn met plaatsing van deze filmpjes.

We begonnen de avond met een dichter die moeite van het noemen niet echt waard is (kan ook niet als je zijn naam niet weet en geen filmpjes van hem hebt gemaakt). Daarna was Lotte Jonker, ex-Windesheimdichter aan de beurt. Zij bracht met melodieuze stem een aantal prachtige gedichten, waarvan ik de meeste heb vastgelegd.

Dichteres Eva Faber volgde. Stom genoeg moet ik iets verkeerd hebben gedaan met mijn toestel. Bij thuiskomst vond ik niets van haar optreden op mijn geheugenkaartje. Sorry Eva, je was ook geweldig, maar dat zal d elezer van deze site een keer live moeten gaan zien.

Na de beide dames en een welverdiende pauze was ik zelf aan de beurt. Van mij zijn er geen filmpjes omdat ik tenslotte niet tegelijk op een podium kan staan en filmpjes kan maken.

Dan is er nog Laurine Blonk, een zeer geestige jonge cabaretière, die een hoogst vermakelijk verhaal vertelde. Dit zijn maar kleine snippertjes die dat verhaal hopeloos uit zijn verband rukken, maar helaas, meer heb ik niet.

Geniet nu stilletjes van de dames:







Van deze heb ik geen titel. Lotte! Heeelp!




"Wereld", te vinden in de bundel "Dichters in de Prinsentuin 2009".

Een weekje geleden...

Vorige week was er een zaterdagavond tennistoernooi. Ik vond nog een aantal leuke plaatjes van die avond; het was weer veel te gezellig.

Matthias probeert Nynke en mij te pletten


Berend en ondergetekende van de IT-commissie van het cluppie poseren bij een laptop. Ik zie eruit alsof ik net uit de Gele Rivier ben opgevist. Nou ja, we lachen wel leuk...

Alfabetiseringsdrang

Mijn cd-collectie werd een zootje. Ik kon de laatste tijd vaker en vaker bepaalde albums niet meer vinden, of trof slechts een leeg doosje aan in de kast. Dat zijn geen leuke dingen voor muziekjunkies. Ik besloot de zaak radicaal te veranderen. Het spul moest op alfabet gerangschikt. Het jongetje is alleen niet zo geduldig soms, dus werd pa aan het werk gezet. Uiteindelijk bleek het een omvangrijker operatie dan verwacht, maar nu staan ze allemaal netjes op volgorde; van Apocalyptica tot Zucchero Fornaciari.

Zo ziet mijn kast eruit als 'ie leeg is, ik werd er bepaald niet vrolijk van:

Bao Trieu jubileert: deel 2

Voordat ik straks de boksring in ga, hier nog even wat bewegende beelden (gemaakt door Henk Landkroon) van gisteravond en een mooi verslagje geschreven door Yulong Blijd, de zoon van Earl.

Bao Trieu jubileert: deel 1

Deze week is het op de kop af dertig jaar geleden dat Earl Blijd lid werd van Wushuschool Bao Trieu. Inmiddels is hij zelf de grote animator van de sportschool aan de Spicastraat in Paddepoel. Het 30-jarig jubileum wordt deze week groots gevierd; met demonstraties, opvoeringen, drakendans, leeuwensdans en twee feestelijke avonden in de sportschool. Vandaag was de eerste feestelijke avond. Tussen 17.30 en 19.00 werd de bezoekers een gevarieerd programma voorgeschoteld. Onze kersverse burgemeester Peter Rehwinkel was met gips en al aanwezig, er werden spectaculaire demonstraties gegeven door jeugdige en oudere leden, er was een intermezzo met drumband en men had ook nog een heuse huisdichter uitgenodigd.

U hoort het inderdaad goed, ik mocht ook een bijdrage leveren. Tegen het einde van het programma, vlak voor de drakendans (mijn favoriete onderdeel) werd ik op de tatami (de judomat dus) geroepen voor een paar gedichtjes. Ik begon mijn voordracht met "Happy Meal", mijn ode aan het bekendste kindermenu ter wereld. Vooral ook omdat er veel kleintjes in de zaal zaten. Natuurlijk zitten die kindjes niet op een dichter te wachten, dat weet ik ook wel. Maar je moet toch proberen ze te vermaken zo goed en zo kwaad als dat gaat.

Earl en Carl van Bao Trieu hebben veel gedaan voor sporters met een beperking. Omdat zoiets echt je beleving van sport niet in de weg hoeft te staan, bracht ik mijn gedicht "Zonder", dat gaat over leven met een beperking. Het publiek werd al snel stiller. Het programma was mij niet van tevoren meegedeeld; ik wist dus niet dat er zou worden afgesloten met een drakendans. Toevalllig schreef ik van de week een gedicht over deze dansvorm, waarschijnlijk mijn duidelijkste en kortste (slechts 7 regels) gedicht ooit. Dat sloeg lekker aan maar ik wist al dat mijn klapstuk nog moest komen. Geflankeerd door de gebroeders las ik het speciaal voor de gelegenheid geschreven "de panter van Curacao". Dat is de erenaam van Earl, die veel heeft meegemaakt in zijn leven. Ik wilde met dit gedicht hem, zijn school en zijn arbeid eren. Zelden trof ik zo de juiste snaar. Paps en mams zaten en de zaal en moesten bijna huilen, Earl glom van oor to oor en broer Carl drukte me aangedaan de hand.

Als dank voor bewezen diensten mocht een prachtige waaier met daarop mijn naam in Chinese karakters ontvangen. Die krijgt een heel mooi plekje thuis! Soms is het zo geweldig leuk om dichter te zijn. En het allerleukste is dat ik morgen nog een keer mag. Dan wordt het allemaal nog mooier. Morgen zal er namelijk een heuse boksring opgesteld worden, waarin de K1-helden Ernesto Hoost, Sem Schilt (de reus van Zuidlaren), Tyrone Spong en coach Dave Jonkers met elkaar in debat zullen gaan over het maatschappelijk belang van vechtsport. Tussendoor zal uw dichter zich tussen deze giganten in de ring begeven om met gevaar voor eigen leven de toeschouwer op nog meer poezie te trakteren. Ik verheug me er al op.

De foto's zijn van Henk Landkroon: Stormblast1953

Alweer een toffe tekenaar

Gingen mijn laatste Toffe Tekenaar-berichtjes nog over Marc Verhaegen, dit bericht gaat over een andere tekenaar: ReMMez! Die heeft me echt heel blij gemaakt gisteren.

We liepen door Martiniplaza, over de elitaire Promotiebeurs voor het Noordelijk bedrijfsleven. Wat een snelle jongens en meisjes kom je daar tegen zeg. Ik ben zelf (nog) niet op zoek naar een baan noch naar een investering, maar het is gewoon heel erg leuk om daar mensen te kijken. Niet dat die mensen mijn piece of cake zijn ofzo. Helemaal niet juist. Ergens op de beurs zagen we een tekenaar zitten. Hij sprak geanimeerd met een 'slachtoffer' en maakte een prachtig portret van haar. Dat wilde ik ook wel. Dus, de man aangesproken, "ja hoor, ga maar zitten", en jawel ik werd terstond getekend. Pa vertelde dat ik de huisdichter van de RuG ben en jawel, onze tekenaar bleek zowaar een bekende in de wereld van de poezie. Hij was zelf ook een tijdje actief geweest als slamdichter maar vond in tekenen toch meer voldoening. Geef hem eens ongelijk. Hij vroeg naar mijn favoriete woord, en na tien minuten nadenken concludeerde ik dat "kansloos" mijn favoriete woord is. Vandaar dat ik op de tekening "..kansloos!.." roep.

Bruut buiten de deur gezet

Earl op streetview

Deze week jubileert sportcentrum Bao Trieu Blijd. Eigenaar Earl en zijn sportschool vieren het 30-jarig bestaan. Morgen en vrijdag zullen er mooie verhalen de revue passeren, zullen er vechtsporthelden aanwezig zijn en zal ook uw dichter (ik dus) acte de présence geven. Komt allen, zou ik zeggen.

Gisteren maakte ik met Google streetview even een virtuele wandeling door de wijk Paddepoel. 'Je ziet nooit bekenden', dacht ik nog. Op hetzelfde moment zag ik op het hoekje Spicastraat/Poolsterlaan een rood petje staan, met een fiets eronder. Het bleek Earl van de jubilerende sportschool! Leuk. Zo'n belangrijk figuur voor het wijkgevoel hoort natuurlijk ook pontificaal op Streetview te staan. Dat verdient 'ie.

Wichtergenoade*

Deze van Driek van Wissen spookt een beetje door mijn hoofd vandaag, waarom weet ik ook niet precies:

Wel jongens, je kunt kiezen uit twee kwaden:
Je vult je leven met je eigen daden
en je blijft moederziel alleen voor straf
ofwel je vraagt de meisjes om genade.


*Wichtergenoade! moet de jongeling vragen, als een of meer meisjes hem te pakken hebben en hem de baas zijn.

Uit: Nieuw Groninger Woordenboek door K. ter Laan, 1974.

Een Joni Mitchell-cirkeltje

Kreeg vanmiddag een linkje naar een filmpje in de meelbox. Zangeres Charlie Dée doet Joni Mitchell tegenwoordig. Natuurlijk kende ik Joni Mitchell, hoewel ik eigenlijk nooit serieus naar haar liedjes heb geluisterd. De Counting Crows & vanessa Carlton cover van haar 'Big Yellow Taxi' vond ik erg goed, maar dat was het dan ook wel.


Als muziekjunkie kende ik ook Charlie Dée van naam maar hier gold hetzelfde; wel 'es gehoord maar nooit echt beluisterd. En dan valt er plots dit op je digitale deurmat:



Daar had ik me toch even een fikse betovering te pakken tijdens het kijken naar de oersaaie Formule 1 Grand Prix op het futuristische sprookjescircuit van Abu Dhabi. Kon het echt niet meer uit mijn kop krijgen. Eerlijk gezegd, en misschien is dat heiligschennis, vind ik deze versie veel beter dan wat Joni zelf van het nummer bakte in 1970. Vergelijk maar:


En dan hebben we ook nog wat mooie nummers waarin Joni leuk figureert: bijvoorbeeld Daniel Lohues' "Ondertussen zingt Joni over Canada", waar ik geen clipje van kan vinden maar wel een tekst natuurlijk:

Ik zie toch gien spoken hier?
Ze komp toch nie veur niks
bij mij zitten aal?
Terwijl iederiene toekek
Iederiene toekek
Ik zie ‘t toch an heur
Of ken ik heur nie goed genog,
is dat ‘t dan misschien
En zie ik nie wat der gebeurd
En iederiene zöt ‘t
Iederiene zöt ‘t

En ondertussen zingt Joni over Canada
Ik denk, fok, was ik daor mar
Ver weg van hier, ver weg van hier


En dan is er ook nog "Oh California" van A Balladeer, een prachtig eerbetoon aan Joni Mitchell. A Balladeer speelt op 13 November in het Groninger Museum. Daar ben ik natuurlijk bij. Ik hoop maar dat ze deze dan ook spelen.

Halloween zonder pompoenen (maar met knikkers)

Gisteren werd Opa 95. Dat vierden we met de grootsheid die een hoogbejaarde nog past. Het gebak viel er lekker in op de vroege koude morgen. En onze cadeautjes vielen bij opa wel in de smaak. 's Morgens vroeg (erg vroeg dus) waren we al op de fiets naar de markt gegaan om een mooie ruiker bloemen voor d'oude man te kopen. Ik ploeterde foeterend voort op mijn gammele leenfiets, mijn eigen fiets is namelijk in reparatie op het moment. Op de markt heb ik van kaasboer tot bloemist staan kleumen als een malle. En ik had mijn Yankees-mutsje nog wel opgedaan. Handschoenen waren optimistisch thuis achtergelaten omdat het weer er toch ook weer niet zo onaagenaam uitzag. Nou ja, we vonden wel een mooi boeketje en keerden er in alle vroegte mee huiswaarts. We gingen naar opa en bleven daar zitten tot een uur of 12.

's Avonds zou er een zaterdagavondtoernooi zijn bij mijn cluppie Veracket, met als thema 'de kinderjaren' (goed gejat van ons redactiethema van afgelopen jaar). Ik hou enorm van zaterdagavondtoernooien. En de laatste tijd heb ik ook zelden zo goed gespeeld als gisteravond. Mijn spinservice van links dreef bepaalde mensen heul erg tot wanhoop. Eén potje wist ik net niet te winnen van een zekere N. die als dame binnen ons team toch altijd al de reputatie van killergirl had. Dat resulteerde uiteindelijk in een toch wat onverwachte tweede plaats achter kompaan Taufik, die met de ultieme eer mocht gaan strijken. Mij leverde het geheel toch een ludieke zak knikkers op, die een mooi plaatsje zal krijgen. Met de oude competitieteamgenootjes en wat andere mensen bleef het voor mijn doen ook erg lang gezellig in ons clubhuis. Tegen tweeen kwam ik, lichtjes beneveld thuis. De Halloweenavond was zachtjes in Allerheiligen overgegaan en stilletjes realiseerde ik me dat onze wereld tegenwoordig snel verandert. Hoe moet dat zijn voor iemand die net 95 is geworden? Niets blijft lang zoals het is. En het zal allemaal alleen maar sneller vooruit gaan. Ergens halverwege die gedachte viel ik zomaar in slaap.

De slak

Vandaag voor iemand die zelf wel weet waarom, het volgende gedicht. Het heet 'de Slak' en het is geschreven door Marin Sorescu, die al vaker voorbij kwam op deze site. Het origineel 'Melcul', in het Roemeens, is hier te vinden, een Engelse vertaling 'The Snail' hier. Deze Nederlandse vertaling (inclusief hoofdletters, komt uit: Sorescu, Gedichten (Antwerpen/Amsterdam MCMLXXXII).



De slak

De slak heeft zijn ogen goed dichtgestopt
Met was,
Hij heeft zijn hoofd op zijn borst gelegd
En staart roerloos
In zichzelf.

Boven hem
Is het slakkenhuis --
Zijn volmaakte werk
Waar hij van walgt--,

Om het slakkenhuis heen
Is de wereld,
De rest van de wereld,
Hier en daar geordend
Volgens bepaalde wetten
Waar hij van walgt –

En in het centrum van deze
Universele walging
Zit hij --
De slak,
Waar hij van walgt.

Beuken met Mart

In het pittorekse dorp Steenbergen, in het zuiden van ons land, woont een goede vriend van de familie. Pa heeft hem ooit via het muziek-uitwisselprogramma Soulseek ontmoet. Mart Iriks is overdag werkzaam in de wegenbouw en 's avonds een groot liefhebber van stampende Hard Rock en Heavy Metal. Onder het motto 'hoe harder hoe beter'. Omdat Pa daar ook zo van houdt en de schrijver dezes een beetje herrie ook helemaal niet schuwt, wordt er heel wat muziek uitgewisseld via de digitale weg en ook via de ouderwetse envelop met inhoud.

Sinds kort is Mart actief als heuse radio DJ bij Steenbergens beste, SLOS FM. Hij is daar één van de drie presentatoren van het programma Ratjetoe. Wanneer Mart achter de knoppen zit, gaat het er hard aan toe in Steenbergen en via het internet. Vorige week vrijdag (tussen 20u en 22u) zat Mart weer in zijn studio, en wij achter de luidsprekers bij ons komputtertje. Mart had namelijk aangekondigd dat het een speciale show zou worden met rond 21u een heel speciale plaat. Er werd uitgebreid aandacht besteed aan grote vriend Henk Landkroon en zelfs ondergetekende werd (tot zijn eigen grote verrassing) genoemd. De plaat bleek een live-opname van de Deense band Volbeat. Zeker het luisteren waard. Ik vind dat bij tijd en wijle heerlijke muziek om mee te blèren. Luister maar mee.

Dichter, waar is uw verstand?

Geloof dat ik er niet helemaal met de kop bij was vandaag. Om 9.15 had ik college. Normaal gesporken ga je dan bijtijds weg, je pakt je spullen bij elkaar. Voedselpakketje, schrijfblok, etui, i-podje voor onderweg (zeer belangrijk!), telefoon mee en ook aan. Bijtijds was ik, het i-podje ging inderdaad mee, maar de rest van de benodigde units vergat ik volledig. Ook de telfoon was wel mee maar niet aan, waardoor mams me niet kon bereiken om te vertellen dat ik een onnozelaar was. Kom je aan bij het Letterengebouw (toch gauw 2,5 kilometer verderop) zonder ook maar enige universiteitsbenodigdheid. En ik had mijn paperassen juist hard nodig om iets zinnigs te kunnen zeggen over mijn aankomende onderzoek. Mams gebeld. Ja inderdaad, de tas stond nog thuis. De schat zou me wel tegemoet komen fietsen. Zo hard als ik kon, alle regels voor een keer aan mijn laars lappend, sprintte ik terug. Zo halverwege kwam mams met de rugzak aanhijgen. Kuch, dank je wel en snel weer terug. Wonderwel haalde ik de werkgroep precies bij de deur in, na vier trappen rennend te hebben beklommen. Hoefde ik dit fiasco tenminste niet aan de docenten uit te leggen. Dat scheelde weer.

Na afloop van het college wilde ik mijn fiets pakken. Eerst sleutel kwijt, toen fiets kwijt; minutenlang gezocht naar het scheurijzer dat ik in de haast op een afwijkende plaats had geplaceerd. In arrenmoede maar even bij de hoedenwinkel, waar ik altijd langskom, binnengewipt en mezelf als troost op een dure pet getrakteerd. 24 Euri lichter maar dan heb je ook wat. "Nieuwste collectie", zei de pettenmadam. Vanmiddag op tennistraining raakte ik mezelf onzacht met het Babolatracket op de schouder, waarna ik ook nog bijna zonder te betalen de winkel uitliep bij de fietsenmaker die net de achterband van mijn racefiets had geplakt. Eenmaal thuis ontdekte ik dat ik mijn flesje neusspray (bij kamertemperatuur bewaren aub) in de koelkast had geplaceerd. Dichter, waar is uw verstand gebleven?

Fietstochtje

De laatste paar dagen ben ik met een heus bewegingsoffensief bezig. Niet om af te vallen, dat lijkt me geenszins nodig, maar wel omdat ik gewoon een plotselinge lust heb om naar buiten te gaan en te bewegen. Vanmiddag zou Sacha wel eens eventjes een eindje gaan toeren op de racefiets. Doe je je schuurtje open, vind je je antieke Koga Myata met een platte achterband. Stukje staal van twee centimeter erin. Lekker is dat. Zin om naar de fietsenmaker te gaan had ik niet. Dan maar de gewone fiets pakken. Ik ging eindelijk weer eens naar mijn geliefde Paterswoldsemeer, waar ik eergisteren in Zwolle nog een gedicht over voordroeg. Het was weer bijzonder de moeite waard. Thuis stond er bijna 20 kilometer op de teller. En bij het meer kreeg ik ook nog even 'gezelschap'. Ik ga d'r nait langer over kletsen, ploatjes zeggen soms ook veul.

The ultimate guide to...Zwolle!

Gisteren heb ik een heel rare dag gehad. Ik stond vroeg op om vroeg in de Letterenbibliotheek te kunnen zijn. Mijn prosopografische gedoe daar wilde ik zo snel als mogelijk vanaf. Jaarboeken van de archieven te Zwolle doorbladeren op zoek naar middeleeuwse rectoren en onderwijzers. Jottem! Daarna rapido naar huis gegaan om des middags nog snel een setlistje samen te stellen voor mijn optreden te Zwolle. Ik zat stapels gedichten door te bladeren, wist niet meer welke ik kiezen moest, twijfelde of mijn haar wel goed zat en kreeg vooral ineens heel erg de bibbers. Dacht ik dat ik zelden meer echt zenuwachtig was voor optredens, krijg je me dat opeens.

Nadat het avondeten er niet echt in was gegaan, speelden mijn ouders voor taxi. Ik werd keurig op tijd op het station gedropt en nam in de trein plaats tegenover een dame die nog minstens tot Rotterdam in die trein moest zitten. Zij liever dan ik. Zelfs Rammstein en Kelly Clarkson wisten me onderweg geen behaaglijk gevoel te bezorgen. Ik wilde dat dat die verdomde trein wat vlugger ging. Eenmaal te Zwolle aangekomen (met een keurig geprint kaartje van Google Maps, dat meteen doorliep van het regenwater) probeerde ik mijn weg te vinden. Voor het station kon ik kiezen tussen links en rechts. Ik koos links. Het had rechts moeten zijn, bleek zo'n 200 meter verder toen ik een inboorling vroeg of ik de juiste kant uit ging.

Hup, weer terug met mijn kaartje. Ergens koos ik de verkeerde straat waardoor ik in een jungle van kleine straatjes terechtkwam. Er was een kerk. Hé, herkenning! Straatje verder, één keer afslaan weer een straatje in en verdomme daar was die kerk weer. Hier ging iets niet goed. Ik had 600 meter moeten lopen maar uiteindelijk werden dat zeker 2 kilometer. Via de Celestraat die ik toch graag even wilde zien (vanwege mijn prosopografisch onderzoek naar Johannes Cele) kwam ik uiteindelijk toch op plaats van bestemming. Eureka!

Binnen wachtten enige bekende gezichten (Lotte, Eva, en Laurine die ik niet herkende van de foto) waarbij ik mij wat schuchter op de bank posteerde. De presentator kwam even polsen wie ik nou eigenlijk was, en wie de anderen precies waren. Verder dan mijn voornaam kwam hij niet. De avond werd al spoedig geopend door een dichter van wie ik de naam niet meer weet en die ook dermate weinig indruk maakte dat ik ook geen aanstalten zal maken om zijn naam te proberen te achterhalen. Lotte mocht als tweede. Was die maar weer lekker van de stress af. Mooi optreden, waar ik allerlei filmpjes van heb gemaakt. Die volgen morgen ofzo. Ik mocht na de pauze. Voordracht ging wel goed, al zeg ik het zelf, maar mijn verhalen tussendoor die sloegen echt nergens op. Ik deed veel Groningen-gerelateerd werk. Gelukkig werd er wel gelachen. Na mijn eigen voordracht mochten we nog genieten van allerlei muzikanten met valse gitaren, zangeressen met mooie stemmen, Laurine die een zeer geestig cabaretverhaal bracht en tenslotte een stand-up comedian die ik werkelij niet kon uitstaan.

Tegen kwart voor elf moesten we hem aftikken, om de trein nog te kunnen halen. Ieder zijns weegs. Lege stations op de late avond maken me altijd zo melancholiek. In de trein luisterde ik naar Tori Amos en toen ontdekte ik dat ik ook Met het Oog op Morgen kon ontvangen. Wauw, is me dat leuk. John Jansen van Galen in de trein. De terugreis was zo voorbij. Al bij al lag ik tegen enen in bed, wat me hooglijk verbaasde. Dat was weer een mooie avond.