

Hierbij het slot van mijn drieluik over het Bao Trieu jubileum deze week. Op vrijdagavond gingen we andermaal richting sportschool. Er stond een debat op het programma, met in de hoofdrol de K1-helden Ernesto Hoost en Sem Schilt. 'Coming man' Tyrone Spong had helaas moeten afzeggen, maar trainer Dave Jonkers was gelukkig wel van de partij. Onder leiding van lokale beroemdheid Sherlock Telgt werd de discussie geopend. De drie debaters zaten in een heuse boksring; waar ze elkaar anders keihard op de kop timmeren, werd er nu vredig gesproken. De gebroeders Blijd hadden de sportschool waarlijk prachtig aangekleed, met grote schijnwerpers boven de ring en sfeervolle muziek. Na een goed halfuurtje praten over trainerschap en het motiveren van je vechters, werd het intermezzo aangekondigd. En jawel, het intermezzo, dat was ik!
Carl Blijd liet behoorlijk de loftrompet schallen waarop ik met ongewone soepelheid de ring betrad. "Het lijkt wel of je daar op geoefend hebt", grapte Carl. Dat was niet het geval. De heren vechters hadden in de tussentijd de ring even verlaten. daar kon ik mooi een grapje over maken. "Ik vind het wel een veilig gevoel dat die kerels even achter de touwen staan, ik moet het hebben van de kracht van woorden", zei ik. Ik opende wederom met mijn gedicht "Zonder", over leven en sporten met een beperking. Daarna volgde wederom "Drakendans". Hadden de heren helden eerst nog vreemd gekeken bij de verschijning van een heuse dichter, nu luisterden ze zeer aandachtig. Mijn derde gedicht had ik op vrijdagmiddag nog snel even geschreven (ik wil niet opsnijden, maar ik geloof dat ik behoorlijk goed ben in last-minute gedichten). Ik moest en zou een ode aan de helden van de K1 brengen nu ze voor één keer tot mijn toeschouwers behoorden.
Laat me dit even uitleggen. Ik ben zeer vreedzaam ingesteld, keur geweld af zelfs, maar vechtsport zie ik in een heel andere dimensie. Die kerels weten zo goed wat ze doen en weten hun krachtsinspanningen gelukkig tot de kleine wereld binnen de ring te beperken. Daarom voel ik me ondanks mijn pacifistische levensovertuiging in het geheel niet bezwaard begin december 's avonds laat te genietne van de K1-finale in Yokohama. Mijn gedicht heet dan ook "bericht uit Yokohama". Ik heb er de namen van grote vechters (waaronder Hoost en Schilt) in verwerkt. Hoewel ze in het donker stonden, zag ik dat ze het echt leuk vonden. Ik had er nog eentje in petto maar onderhand hoorde ik Ernesto Hoost roepen: "Heb je dat echt in één middag geschreven?". Fucking Ernesto Hoost verstaat u? Ernesto HOOST, de grote kampioen die vier keer de final 8 wist te winnen. De held uit Japan die als enige ooit vier K1-titels haalde. Die Ernesto ja! Dat zijn van die momenten die vergeet je niet meer.
Nou ja, tot zover de aanbidding voor vandaag. Ik sloot wederom af met "de panter van Curacao", mijn ode aan Earl Blijd. Ik had het gedicht afgedrukt met een mooi achtergrondje en in een gouden lijstje gestopt. Ik riep Earl de ring in en overhandigde hem mijn cadeautje voor zijn prestaties en zijn jubileum. Dat was een mooi moment. Voor mijn gevoel was het sowieso ook lekkerder gegaan dan de avond tevoren.
Sem, Ernesto en Dave betraden wederom de ring om nu onder leiding van Carl verder te discussieren over het hoe en waarom van de vechtsporter. Vooral Hoost deed enorm interessante persoonlijke ontboezemingen. Voor de liefhebber was het een enorm boeiende avond, met een zeer interessante (maar lange) discussie tussen heren die hier hun imago van krachtpatser wel heel erg ontstegen.
Na afloop werd ik aangesproken door de Chinese ontwerpster Zhenni Tian die me vroeg of ik behoudens gedichten ook nog andere schrijfsels produceerde. Ik dacht dat ze wilde zeggen dat ik me beter met andere vormen van schrijven bezig kon gaan houden, maar dat bleek te zelfkritisch gedacht. Ze wilde me juist vragen of ik teksten zou willen schrijven bij haar ontwerpen. Nou dat lijkt me natuurlijk hartstikke leuk, dus hier ligt alweer een volgende uitdaging te wachten. Ik word er zo vrolijk van.
Na afloop mocht ik van Earl een mooie trofee ontvangen, met daarop "30 jaar Bao Trieu" en "the panther of Curacao". En "dank u" in een aantal verschillende talen. Prachtig!
Trouwens pa en ma hebben mijn optreden gefilmd, maar het duurt even voor ik dat kan uploaden. U houdt dat dus nog van me tegoed.


































