Klote NS

Vanavond had ik een tenniswedstrijd op het TAM open moeten spelen. Met de nadruk op 'had'. Totdat mijn mixpartner belde met de mededeling dat ze vastzat bij Leeuwarden als gevolg van een sein- en wisselstoring. Ik maar wachten, smoesjes verzinnen, telefoontjes plegen, wedstrijdleiding aan het lijntje houden. Uiteindelijk werd het ze toch te gortig. Een klein kwartier voordat ze zou arriveren, werd de wedstrijd afgeblazen met de mededeling 'walkover'. Daar was ik even niet zo blij mee, maar volgens het reglement had ik geen poot om op te staan. Onze tegenstanders (twee koters van 12 en 13 jaar) waren zonder te spelen door naar de halve finale. Hoe verzin je het! Lang leve ons spoorwegbedrijf. Zou het de hitte zijn geweest, of misschien al de eerste herfstbladeren?

Academisser

Vanmiddag in de bloedhitte tentamen gedaan voor het vak "Arctische studies deel I: Leven en overleven". Prachtig vakgebied. Ik had het tentamen ook echt goed voorbereid en ik heb ook wel een goed gevoel over het resultaat, maar toch trokken me de tenen bij de eerste vraag alweer krom:

De ontstaansgeschiedenis van de Canadese provincie Nunavut is niet zonder slag of stoot verlopen. Blablabla.

Vraag 1a: Wat betekend de naam "Nunavut"?

Oh zucht. Iedere pauper die een beetje opgelet heeft weet dat het "ons land" betekent, in het Inuktitut, de taal van de plaatselijke Inuit. Maar 'betekend'? Met een d? Als dat de stand van onze wetenschap is dan denk ik dat ik maar Inuktitut ga studeren.

Tannislol

Vorige week hadden we clubkampioenschappen bij mijn tenniscluppie Veracket. Altijd leuk, omdat je dan in vier dagen zoveel mogelijk wedstrijden speelt en in de meest onwaarschijnlijke opstellingen tegen elkaar uitkomt. Het gaat niet om de punten maar wel om de lol. Ik ben er zo druk mee geweest (en met studeren voor mijn tentamen van morgen nog drukker) dat Waterlanders er een beetje bij in is geschoten. Herendubbelen deed ik met partner in crime Danny 'le Chef' T.. In de eerste ronde maakten we vakkundig gehakt van twee mindere goden. Een zesnulzesnulletje tikt altijd lekker aan voor het ego. Rond de noene van vrijdag traden we in het strijdperk tegen Sjoerd en Jelmer. Bloedfanatiek. En terecht, want we gingen lekker. Eerste setje pakten we met 7-5. Tweede setje lieten we nog steeds (voor ons doen) geweldig tennis zien, tot 5-3. Er gebeurde iets, ik weet werkelijk niet meer wat. Het werd ineens 6-6 en een tie-break was onvermijdelijk. Bij Landkroon sloeg de frustratie toe.

We verneukten de tie-break (ik weet er echt geen ander passend woord voor) en kwamen in de derde set meteen dik achter te staan. Er vlogen rackets door de lucht, iemand stak zijn hoofd onder de koude kraan, er werd gevloekt en heilige messiassen werden aangeroepen. Het hielp niet, we waren het kwijt. 6-2 verloren die derde set. Na bijna drie uur tennis. Wat een ellende. En 's avond zou ik nog een mix-partij met Marjolein moeten spelen, dat beloofde wat.....

Hoewel ik de sportiviteit hoog in het vaandel heb, kon er geen glimlachje af. Ik heb plichtmatig gefeliciteerd, ben ziedend weggebeend en zwaar tierend naar huis gereden. Daar vond ik troost bij mij moesje met koek en zopie. Even onder de koude douche, dat helpt. Ik ging achter mijn computer zitten, opende mijn e-mail en las daar het beste nieuws in tijden. Wat? Zeg ik niet! Echt niet? Nee echt niet! Een paar uur later ging ik terug naar de ACLO voor het gemengd dubbel, een partij waarvan ik dacht dat we hem kansloos op onze falie zouden krijgen. Tot mijn verrassing was het goede spel terug en wisten we zowaar een set te winnen. Uitiendelijk bleken we net niet goed genoeg maar de eer was gered en het werd toch nog een gezellige avond.

Gisteren één dagje rust gehad en vanmorgen alweer met frisse tegenzin begonnen aan een echt toernooi om de KNLTB-puntjes; het TAM open. Ik moest enkelen tegen een TAMmer die om half twaalf met spleetoogjes en een fikse kater ten tonele verscheen. Roeland, een authentieke TAMmer dus. Ik heb het niet zo op die lieden, en vaak komt dat mijn spel ten goede. Na het aftikken van de inschrijf-Euri bij de wedstrijdleiding konden we (de ene wat frisser dan de andere) de baan op. Ik kreeg een toernooi-shirtje uitgereikt, in de kleur kanariegeel. Het bijbehorende toernooi-tasje bleek rijkelijk gevuld met leuke goodies. Zo ben ik sinds vandaag de trotse bezitter van een Bavaria-petje (denk maar niet dat ik reclame ga maken voor dat vieze bocht), een heuse Bjorn Borg-bidon, een exemplaar van de Cosmopolitan, de KIJK, een heuse Viva, een Playboy en een condoom om het af te maken. Of die laatste twee producten nou iets met elkaar te maken hebben weet ik eerlijk gezegd niet. Zo'n centerfold kun je toch niet via het papier zwanger maken, lijkt me.

Anyway, Roeland begon niet zo best en ik had al snel de eerste set binnen. Het heerschap had inmiddels al met termen als "HOERRR" en "Verdomme" gestrooid. Ik was zo rustig als een Tibetaan in meditatie, wat ook wel eens anders is geweest. TAMmers tot wanhoop drijven, daar blijk ik altijd redelijk goed in. Ondertussen was het op de baan verzengend heet. De tweede set ging wat moeilijker. Ondanks het witte petje trad er wat oververhitting op. Ik kwam 3-0 achter maar wist de partij toch nog met 7-5 binnen te slepen tot ontzetting van Razende Roeland. Hij was boos. Behoorlijk boos. Er werd een balletje over het hekwerk gejast en een drankje hoefde hij ook al niet na afloop. Ik liep breed lachend naar huis. Morgenavond weer een potje.

De verteller vertelt

Dit blogje was ooit bedoeld als plaats om mijn verhalen kwijt te kunnen. De laatste tijd schiet dat er een beetje bij in. Niet omdat ik niks beleef, maar door het simpele feit dat het er niet van komt om stukkies te schrijven. Vandaag ook weer veel te druk geweest. Stapels studeerwerk en onderhand ook nog even een tennispotje binnengetikt met 6/3, 7/6 (5). Prima dagje gehad, daar niet van, maar nu dus even geen puf meer voor diepgravende stukjes of kolderieke escapades. Mijn nederige excuses.

Briljant stripje

Soms kan ik zo lachen om de goeie ouwe Doanld Duck. Ja, ik ben nog steeds lid (al sinds 1995) en nee, ik ben er nog lang niet te oud voor. Wat me wel opvalt, is dat de humor meer en meer gebaseerd lijkt op de wat oudere lezer. Soms denk ik echt dat de kleintjes er helemaal niets van zullen snappen. Dit stukje vind ik echt onbetaalbaar.

Twitter

Poging tot Twitteren op: https://twitter.com/heropsychosacha

Buitencategorie Prachtig

Op 14 juli ga ik naar Amsterdam. Moby zien. In de Rabozaal van de Melkweg. Ik ben heel erg fan van Moby en vooral van zijn karaktertje 'Little Idiot'. In zijn nieuwe clip "Pale Horses" speelt dat mannetje de hoofdrol. Ik moest er bijna om huilen. En als je dan de lyrics leest, dan weet je helemaal niet meer wat je moet zeggen. Dit zijn nou vier regeltjes waarvan ik vurig zou willen dat ik ze geschreven had:

Put me on the train, send me back to my home
Couldn’t live without you when I tried to roam
Put me by the window, let me see outside
Looking at the places where all my family died

Een Claudetje I

Taaldingetjes zijn leuk! Je komt soms de gekste dingen tegen. En ik kan het niet helpen; ik zie missers altijd meteen.

De vrouw van de kapper die ik af en toe eens bezoek, heeft een schoonheidssalon. Op zeker moment kregen we een kerstkaart van de kapper en z'n vrouw. Een prachtige foto van een huis in besneeuwd landschap, echt winters, met de tekst "schoonheidssalon Claudette wenst u prettige feestdagen". Klinkt leuk, maar is bij nadere bestudering natuurlijk totaal krankzinnig. De schoonheidssalon wenst mij prettige feestdagen? En Claudette zelf dan? Of haar medewerkers? Die niet?

Mijn opa en oma hadden vroeger ook zoiets. Die namen de telefoon op met "met het huis van de familie Geurts". Oh ja? Kan dat huis praten dan? Na de kerstkaart ben ik er eens op gaan letten en het blijkt dat je doorlopend dergelijke geintjes tegenkomt.
Thuis noemen we dat inmiddels "een Claudetje". Ik zal proberen hier af en toe wat Claudetjes te plaatsen. Gewoon voor de leut.

Met vriendelijke groeten,
de blog van Sacha Landkroon, oh nee... Sacha Landkroon zelf.